Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε
26.04.2018

Η Ευρώπη και οι πληγές της! (Αφιέρωμα)

MNHMES του Βάιου Φασούλα. Την Ελενίτσα τη μικρή, με τα χρυσά μαλλιά. Νεράιδα τη φωνάζαμε και κάμποσοι Ελλάδα. Κι ο ήλιος σαν την έλουζε έπεφτε κατά γη. Μες στη μικρή της αγκαλιά έπαιζε σαν παιδί. Τη χάσαμε κι αυτή!

Βάιος Φασούλας

του Βάιου Φασούλα

 

Ε Υ Ρ Ω Π Η ! Το όνομά της σημαίνει «αυτή που έχει πλατύ πρόσωπο» ή «μεγάλα μάτια». Ο Δίας την είδε να μαζεύει λουλούδια σε μια ακροθαλασσιά. Μεταμορφώθηκε σε ταύρο και την πλησίασε με σκοπό να την αποπλανήσει. Ο ταύρος ήταν τόσο όμορφος, που η Ευρώπη ανέβηκε στη ράχη του κι αυτός την πήγε πάνω στη θάλασσα. Πέταξε μαζί της από μια ανατολική χώρα ως την Κρήτη ή κατ' άλλους ως τη Βοιωτία. Τα αδέρφια της την έψαχναν για χρόνια. κι εμείς την αναζητούμε ακόμα...

 

Λοιπόν, απ' ότι μας πληροφορούν αξιοθαύμαστες πηγές της Αρχαίας Ελλάδας για την Ευρώπη, βλέπουμε ότι οι «θαυμαστές» ή οι «εραστές» δεν έπαψαν να υπάρχουν και στις μεταγενέστερες χιλιετίες και αιώνες και ιδιαίτερα σε τούτον τον αιώνα που περνάμε. Μόνο που οι σημερινοί έχουν μεταμορφωθεί σε άγριους και ανήθικους καρεκλοκένταυρους, σε παράφρονες και πολεμοκάπηλους που τη δολοφονούν με χίλιους τρόπους, που δεν επιδιώκουν την «αποπλάνησή» της αλλά τη διαφθορά της -την πέτυχαν- τον τεμαχισμό και τον διαμελισμό της -«αργά» τον πετυχαίνουν. Κι όλοι πέσανε με τα μούτρα, άλλοι να την ξεσκίσουν και άλλοι, σαν όρνεα αρπαχτικά να τραβούν τα κρέατά της.

 

Απ' το ξεκίνημα της προηγούμενης χιλιετίας η Ευρώπη είχε καταστεί μόνιμη και ορεξάτη λεία. Οι μακελάρηδες που διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και που δεν ήταν άλλοι από αυτοκράτορες και φεουδάρχες, από σταυροφόρους και μισθοφόρους που δρούσαν κάτω απ' την ευλογία των θρησκευτικών δογμάτων -τη ζούμε και σήμερα- βάρβαροι και αποικιοκράτες, καταπατητές και σφαγείς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην προσπάθειά τους να την έχουν ανά πάσα στιγμή δικιά τους, την Ευρώπη, δημιουργούσαν κάθε φορά πολέμους, λεηλασίες και σφαγές. Οι λαοί, ανυπότακτοι απ' τη φύση τους και απαράμιλλοι από δέος και κάλλος, παίρνοντας όλη υπόθεση στα χέρια τους θυσιάστηκαν πολλές φορές στα εγκληματικά σχέδια των ραδιούργων για να μπορούμε εμείς σήμερα να έχουμε την λευτεριά μας. Το μόνο που άλλαξε στο δεύτερο μισό του αιώνα μας είναι ότι προστέθηκαν και οι αμερικάνοι καμικάζι έτσι που δυσχεραίνουν τα πράγματα πιο πολύ.

 

Εμείς, σαν έλληνες της Γερμανίας, γνωρίσαμε την Ευρώπη χωρίς ποτέ να ρωτήσουμε να μάθουμε γι' αυτήν πιστεύοντας ότι γεννήθηκε στη Χώρα του Φωτός κι ότι μεγάλωνε αρχίζοντας απ' τα πόδια. Και την ερωτευθήκαμε πιότερο κι απ' το Δία. Και σαν πιστοί και θερμοί εραστές την βάλαμε στις καρδιές μας σαν την πιο ακριβή αγαπητικιά μας. Και πολλές φορές τη θωρούσαμε, και τη θωρούμε, σα δεύτερη μάνα μας ή σαν πρώτη. Κι ας κοιτούν μερικοί τα Βαλκάνια «αφ 'υψηλού», ας τα περιφρονούν κι ας τα θεωρούν φτωχά και . υπανάπτυκτα. Δεν είναι η δύναμη που γεννά την ειρήνη, την αγάπη και τη δόξα. Είναι το Φως που γεννά τη δύναμη, τη σοφία, το πνεύμα ! Και το Φως γεννήθηκε στην Ελλάδα.

 

«.Σ' όλη τη γη οι Σταυροφόροι σου ανάβανε το φως. Στις στέπες, στις έρημους και στα άκρη. Σε θάλασσες κι ωκεανούς. Ακόμα και στις χειρότερες στιγμές τους. Μέσα από μύριες συμπληγάδες. Χρόνια σκορπίζουνε το φως. Το φως αυτό που είναι δικό σου. Το φως αυτό που είναι όλων μας. Αυτό το φως που 'ρχεται απ' τους αιώνες. Δεν μπόρεσε να μας το πάρει κανείς ποτέ. Και φτάνει βαθιά, εκεί που υπάρχει χάος. Που ακόμα ως σήμερα, σκότη επικρατούν. Κι έλιωσε και λιώνει, απέραντα σκοτάδια. Ανοίγοντας φλογισμένους ουρανούς.» (**)

 

Εμείς και σαν Έλληνες και σαν Βαλκάνιοι την τραγουδήσαμε σαν τροβαδούροι σε όλες τις εποχές με μόνη έννοιά μας και ευχή να τη δούμε να πλαταίνει, να ομορφαίνει και να διώχνει τα σκοτάδια απ' το κορμί της. Κι όταν απ' τους ύποπτους εραστές της μάτωναν τα στήθια της, δέναμε τις πληγές της. Κι είμαστε εμείς που προερχόμαστε απ' τα άκρα της. Όταν κάθε φορά.

 

«.Οι ελπίδες χάνονται. Η επιβολή, εκείνη η ανθρώπινη, το 'θελε. Η δικιά σου. Και το πετυχαίνει γρήγορα και εύκολα. Ούτε ροκανίδι κοντεύει ν 'απομείνει κι όλα πια χάνονται. Το ανθρώπινο σκοτάδι αρχίζει να ζει και να επικρατεί κατά την ανθρώπινη εντολή. Αυτή που ζει στη ζούγκλα της ύπαρξης. Κι αρχίζει να μοιάζει τάφος πλατύς κι αδιαπέραστος.» (*)

 

.τρέχουμε να σταματήσουμε τα κακά, που οι πονηροί και κακούργοι της κάνουνε. Κι είμαστε κάθε φορά.

 

«.λαοί πολλοί, φυλές πολλές, παράξενες, θολές. Ανακατάταξη λαών, απ' των ποδιών τα άκρα της, τα ξεχασμένα, της γηραιάς Ηπείρου. Ορμόνες έγιναν κάμποσες απ' αυτές κι ήταν δυναμικές. Και δώσαν παλμό, δώσαν ζωή στο γηραιό κορμί. Φυλές ορθές με δόγματα υψηλά, άλλες καθολικές κι άλλες, ανάμεσα σ' αυτές, μ' άλλον αχνό, μ' άλλον πολιτισμό. Απλώθηκαν για το καλό το γενικό αυτού του τόπου. Όλες μαζί μπερδεύτηκαν, έγιναν ένα σώμα, καμιά φορά και μια ψυχή, σα να εκτελούσαν εντολή που έστειλε ο Θεός. Και δόθηκαν και δέθηκαν μ' αγάπη και στοργή, να σώσουν το κορμί, που είχε βαριά πληγή.» (*)

 

Και να σκεφτεί κανείς ότι φτάνουν και οι ευρωεκλογές στην Ευρώπη, στα μέσα του τελευταίου χρόνου του αιώνα, και η Γερμανία (αναφερόμαστε σ' αυτή ένεκα που ζούμε εδώ) ενεργοποιείται. Ευρωεκλογές που θα καθορίσουν την τύχη και τη μοίρα της Ηπείρου μας.

 

«Ε. Ε. και διαφθορά. Το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει και η Γερμανία μετρά» Αυτά είναι τα μηνύματα των Ρεπουμπλικάνων στη Γερμανία τα οποία, έτσι όπως γράφονται κι όπως τα μουρμουρίζουν, ξεπερνούν όλους και όλα απ' τα αριστερά. Παν απ' όλα, πρώτα η Γερμανία, λένε οι Νεοναζί αλλά και πολλοί άλλοι γερμανοί. Καλά. Μέθοδος που την εφαρμόζουν όλοι. Μόνο που οι «δημοκρατικοί» της δύσης έχουν ξεπεράσει σε κάποια πράγματα τους γερμανούς ρεπουμπλικάνους-παλιούς ναζί και νεοναζί κι αυτό αποτελεί μια πραγματικότητα. Κι άλλωστε τελευταία κι εμείς λέμε, πρώτα η Ελλάδα, για διαφορετικούς βέβαια λόγους -θέλουμε να πιστεύουμε- ωστόσο απορούμε πραγματικά αν την Ελλάδα την ορίζουν οι Έλληνες.

 

Ένταση λοιπόν και στη Γερμανία για μια θέση στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο το οποίο είχαμε όλη τη δυνατότητα να δούμε τη. δράση του και ό, τι άλλο παράγωγο απ' αφορμή τον πόλεμο στα πόδια της ηπείρου μας. Ο τελευταίος του αιώνα μας και η δεύτερη προσπάθεια εξόντωσης της Σερβίας. Τον πόλεμο τον γνωρίσαμε πολλές φορές κι εμείς στα Βαλκάνια, και μαζί του γνωρίσαμε -ζήσαμε- τους συμμάχους μας οι οποίοι μας εξολόθρευαν.συμμαχικά Πρώτα Αυτοί και μετά οι «εχθροί» μας.

 

«.Σ' ένα μικρό λιμάνι άγνωστο, απόμερο, κρυφό. Υπάρξεις που στα χείλη μας υπόγραφε ο πόνος. Και ένας άλλος πιο τρανός, απάνθρωπος, πικρός. Ήταν αυτός του διωγμού, ο μαύρος και σκληρός. Συναντηθήκαμε στο άγνωστο κι ας ήτανε η γη μας. Και μας ράπιζαν τα νερά της θάλασσας ψηλά. Να καρτερούμε όλοι μας κι είμαστε αδαείς. Από καράβια και φυγή ετούτης της στιγμής. Και να γρικούμε αγωνιωδώς, πως τρέμουν τα καράβια. Στην τρικυμία τη σφοδρή, έπαιζαν το κρυφτό. Πότε τα χάφταν τα ψηλά, κύματα σα βουνά. Πότε που φαίνονταν αχνά μες στην πυκνή βροχή. Και να κροτούν τρομαχτικά βροντές και αστραπές. Δυσοίωνες μεταλλαγές, φτιάχναν καράβια ασήμια. Κι εμείς μες στις ψαρόβαρκες βουλιάζουμε αργά. «Κράου!» απ' εδώ, «μπουμ!» απ' εκεί. Άδειοι σα σάκοι. Πολλές φορές σκεφτήκανε οι μεγάλοι πίσω να πάμε πάλι. Μα όμως προτιμήσαμε αυτόν εδώ τον τάφο. Και μες στα δόντια τους ωχροί, σφίγγανε την ελπίδα. Κι αν τα καράβια τα 'βαφαν οι αστραπές με χρώμα. Πουλιά θαρρούσαμε θα γενούν, θα πέταγαν μακριά. Ματιές κρυφές αφήναμε, πίσω μας να πετάξουν. Να θυμηθούμε δεν γινόταν εκείνη τη στιγμή. Πώς ζούσαμε στον τόπο μας που 'ταν σαν περιβόλι. Κόλαση έγινε με μιας, χόρευαν κολασμένοι. Κι όμως έφτανε στ' αφτιά, βουή του αφανισμού. Γύρα μας, απ' όλες τις μεριές μαχαίρι και φωτιά. Στης Σμύρνης μας το λιμάνι, καράβια ξενικά. Πετούσαν στα αδέρφια μας ζεματιστά νερά.»

 

Ένταση κόντρα στην ένταση και στην πατρίδα μας απ' όλα τα κόμματα: συγκεντρώσεις, υποσχέσεις, βερμπαλισμοί, ψέμα να δει το μάτι σου, εμείς θα πάμε την Ελλάδα μπροστά, εκείνοι αφήσανε την Ελλάδα πίσω, εκείνοι, αν τους ψηφίσετε, θα φέρουν κι άλλα πισωγυρίσματα και ο «Θεμιστοκλής» περιοδεύει στην Αδριατική και τα ΜΑΤ να. ενεργοποιούνται για το συμφέρων του λαού και της πατρίδας. Να τα χαμόγελα των πολιτικών να ξεπερνούν και της Ευρώπης, να και τα μάτια να λαμποκοπούν σαν τις λαμπήθρες των λύκων ή να γυαλίζουν σαν της λάμιας του παραμυθιού και άλλα πολλά που βραχυκυκλώνουν τη μνήμη και γυψώνουν το κορμί. Βεβαίως και η νομενκλατούρα, που έχει κάνει καρκινοειδή μετάσταση σε όλα τα κόμματα, αλλού λίγο κι αλλού πολύ, έχει ήδη ενεργοποιηθεί και, όπως είναι λογικό, θα διευρυνθεί για το καλό του τόπου.

 

Επί πλέον προστέθηκαν και οι φιλελεύθεροι «ταύροι» του κ. Μάνου και δεν περιμένουν να ορμήσουν τα πλήθη στην αρένα, αλλά ορμούν οι ίδιοι -κάτι που δεν γίνονταν ως τώρα, καλό από μια άποψη, περιορίζεται ο κόπος, γλιτώνετε και το εισιτήριο -και άλλα πολλά για τα οποία είπαμε ότι δε θα πάρουμε μέρος και θα κρατήσουμε τη θέση μας σαν απλοί παρατηρητές.

 

Ευρωεκλογές που θα καθορίσουν και την Προκαθορισμένη πορεία (βάσει δεδομένων) της Ε.Ε. Ποια θα είναι η Ευρώπη και σαν ήπειρος και σαν ανθρώπινη οντότητα, ενώ άρχισαν κιόλας οι συζητήσεις για μερικούς υποψήφιους ευρωβουλευτές που θεωρούν την εκλογή τους. δεδομένη, πώς θα περνούν τον καιρό τους και αναζητούν συνδυασμούς, πώς να τα περνάν καλά. χειμώνες-καλοκαίρια.

 

Θα παραμείνει η Ευρώπη όπως ήταν ως σήμερα (τα έχουμε πει κι είναι γνωστά) με ξένους δούκες και προστάτες, με έξω ευρωπαϊκούς εμπόρους που εμπορεύονται λαούς και ανθρώπινες υπάρξεις, με ληστές και τυχοδιώκτες, με ένα Ρουγκόβα που έχει περάσει από όλα τα στάδια της τρέλας ή αλλιώς να εδράζεται σαν εξανδραποδισμένος Σίσυφος στον οπορτουνισμό, στον Κρετινισμό και στη φατρία των επίσης γερά δοσμένων από Κρετινισμό ευρωπαίων ηγετών;

 

Θα κλείσει επιτέλους η πληγή των Βαλκανίων που άνοιξε απ' τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ των Η.Π.Α. και της Ε.Ε. ή θα «συνεχιστούν» οι διπλωματικές προσπάθειες εξεύρεσης. πολιτικής λύσης από παράγοντες (ακόμα και οι οχτώ ισχυροί) που περιπλέκονται μέσα στις αντιφάσεις και δεν μπορούν να βρουν ακόμα λύση; Θα νοιαστούν επιτέλους απ' την οικολογική καταστροφή που προέκυψε και προκύπτει στη Βαλκανική χερσόνησο και που «κάποιοι» νοιάζονται μόνο για τον τόπο τους λες και το οικολογικό πρόβλημα έχει σύνορα; Θα νοιαστούν επιτέλους τα ανδρείκελα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να ορθώσουν ανάστημα, να σταματήσουν τον πόλεμο και να φέρουν την ειρήνη; Αναλογίστηκε κανείς ως τώρα, τι τύχη περιμένει αυτούς τους ανθρώπους που έχουν υποστεί τα δεινά των δεινών που τους σακάτεψαν, τους δολοφόνησαν και τους σκόρπισαν στους πέντε ανέμους; Τι θα' χει να θυμάται αυτή η νέα γενιά που απορφανεύεται καθημερινά και ζει στις τρώγλες, στην αβεβαιότητα και οι νέοι πρόσφυγες κοσοβάροι επιστρατεύονται, θέλοντας ή μη στον UCK; Την εξανδραποδισμένη Ευρώπη, τους αμερικανούς γελαδάρηδες, τον σοσιαλισμό ή σοσιαλδημοκρατία που επικρατεί σαν λέπρα στα στήθια της γηραιάς μας ηπείρου και συγκροτείται σαν την Λερναία Ύδρα; Κι όσο κοιτάμε την Οδύσσεια των προσφύγων που δημιούργησαν τα «πολιτισμένα» κράτη στη Σερβία και Κόσοβο, φτάνουν και οι δικοί μας πρόσφυγες στο νου μας. Ανεξίτηλες οι σκιές τους δε θα σβήσουν ποτέ και οι απόηχοι των πόνων μας σφυρηλατούν διαρκώς την ψυχή μας. Μνήμες που έρχονται απ' τα θυσιαστήρια των εποχών όπως κι αυτή η 19 του Μάη του 1919 και άλλες που ακολούθησαν μετά.

 

«.Ό, τι μπορέσανε μαζέψανε λίγα απ' τα παιδιά τους. Που έκλαιγαν συνέχεια και φώναζαν, μητέρα. Κι ανάμεσά μας ήτανε και άλλα ορφανά. Απ' όλους κάτι έλειπε κι ήταν τρομαχτικό. Κι ανάμεσά μας ήτανε και λιγοστές γριές. Που μόνο κοίταγαν, κοίταγαν με μάτια από γυαλί. Και κάνανε, οι άμοιρες, συνέχεια προσευχή. Κι ανάμεσά μας βλέπαμε, τραβούσαν τα μαλλιά. Γυναίκες που δεν ξέρανε για ποιον να πρωτοκλάψουν. Τον Κωσταντή, τον Περικλή που ήταν δεκαεφτά. Την Ελενίτσα τη μικρή, με τα χρυσά μαλλιά. Νεράιδα τη φωνάζαμε και κάμποσοι Ελλάδα. Κι ο ήλιος σαν την έλουζε έπεφτε κατά γη. Μες στη μικρή της αγκαλιά έπαιζε σαν παιδί. Τη χάσαμε κι αυτή! Κι ανάμεσά μας είχαμε, ω τι να πρωτοκοιτάξεις! Άλλο από πόνο αβάσταχτο δεν είχες για να δεις. Κι ανάμεσά μας είχαμε και μία γκαστρωμένη. Χήρα, η δόλια, από στιγμές, χάθηκε στη σφαγή. Ο νιος της με είκοσι άνοιξες και τόσα καλοκαίρια. Άφησε την πνοούλα του πριν έρθει το παιδί. Τη Λευτεριά να πλάσει μ' αθάνατη ψυχή. Κι όπως του Αιγαίου μας στέγνωνε το απαλό τ' αγέρι. Όλοι σχεδόν από εμάς που 'μασταν ποσταμένοι. Ο ύπνος μας λυπήθηκε, μας πήρε αγκαλιά. Μόνο που λίγοι γέροντες σιγόκλαιγαν αργά. Κι ήταν το μοιρολόι τους ύμνος και τραγωδία. Και το γυρνούσαν κάποτε σα να 'ταν μελωδία. Και σαν απόκαμαν κι αυτοί, δεν είχαν άλλα λόγια. Μήτε δυνάμεις, δάκρυα, μα μόνο μοναξιά. Στα γόνατά τους δίπλωσαν κορμί και κεφαλή. Τ' άγρια απ' τον πόνο μάτια τους κλείσανε μια στιγμή.» (**)

 

Και να 'μαστε πάλι στην Ευρώπη με την καρδιά της ξανά μαχαιρωμένη. Τώρα δέχτηκε απανωτές μαχαιριές που δεν ξέρουμε αν ποτέ βρεθούν γιατροί και μπορέσουν να τις κλείσουν. Αμφιβάλλουμε. Δεν έγινε όταν ήταν μπορετό θα γίνει τώρα με όλα τα κακοποιά και εγκληματικά στοιχεία που την πλαισιώνουν; Κι όμως οι λαοί καλούνται ξανά να δώσουν, ίσως, τον ύστατο αγώνα Έναν αγώνα Λευτεριάς και αξιοπρέπειας, που έδωσαν σε όλες τις εποχές για να έχουμε εμείς σήμερα, εκτός από Λευτεριά, Ιστορία και πολιτισμό. Ειρήνη και Ομόνοια μεταξύ των λαών μας. Έτσι καλούνται και σήμερα σε έναν άλλο αγώνα ενάντια στους «γαμπρούς» που έχουν κατακλύσει το παλάτι του Οδυσσέα. Ποιος θα είναι ο πρωτοτυχερός; Ο Κλίντον, ο Μπλερ, ο Σρέντερ; Οι δυο πρώτοι ακονίζουν τα μαχαίρια και τεντώνουν τα βέλη τους στα τόξα. Και στάζουν από θάνατο και βρώμικη δόξα. Ο Σρέντερ, που δεν ξέρει ποιον να «φτιάξει» και ποιον να «χαλάσει» και έφτασε να βρίσκεται ανάμεσα από σφύρα και άκμονα αρκούμενος στους χτύπους του εκκρεμές, που μετεωρίζεται σα δορυφόρος και αραιά και που εκπέμπει κάποιο σήμα κινδύνου χωρίς να φεύγει απ' το νου η γερμανοποίηση της Ευρώπης;

 

Κι εμείς από δω φωνάζουμε. Απορούμε και ψάχνουμε. Γινόμαστε ως και πουλιά και συγκρούεται η οργή μας πάνω στα ουράνια πάθη. Είχαμε ξανανεβεί στα ουράνια ύψη για να δούμε τον κόσμο από πάνω τι κάνει κάτω. Ήταν λίγο πριν ανάψουν τα πάθη στη Βοσνία... μοιάζει σα χτες.

 

«.Μέχρι που, μυστικά ή φανερά, δέχτηκε η ήπειρός μας ξανά δόσεις ορμονών με άλλα αιμοσφαίρια χλωμά και πενιχρά. Ξέσπασε ταραχή αφύσικη, μεγάλη, μοχθηρή. Πάλλεται ο ουρανός κι ολόκληρο το σύμπαν. Πετάς για μια στιγμή πάνω, πολύ ψηλά. Μπαίνεις μέσα στα σύννεφα που είναι μαύρα, σταχτιά κι υγρά. Θωράς την αναισθησία τους μπροστά στα πάθη των ανθρώπων Και ρίχνουνε ακατάπαυστα ατσάλι και πυρά. Στη γηραιά Ήπειρο ανάβουν πυρκαγιά. Στα πόδια της βάλανε φωτιά. Τα βλέπεις καθαρά και είναι ζωντανά. Στρατιές «αγγέλων» φούσκωσαν, σαν τουλούμι, το αναρρωμένο στομάχι και κοντεύει πια να σκάσει. Και στην καρδιά, που είχε γιατρευτεί, ξύσανε τις πληγές. Τρόμος σε πιάνει, βάζεις φωνές. Πνίγονται στους αιθέρες. Τις τρώει η ματαιότης. Αυτή η ανθρώπινη. Φωνάζεις υστερικά κι όλο παρακαλείς μα δεν σ' ακούει κανείς. Μόνο που στήνεις το αυτί και ακούς πολλά, βλέπεις πολλά. Παγιδεύεσαι, πνίγεσαι, μέχρι που λες, απελπίσου! Μοιάζει κατακλυσμός κι έχει οργή. Είναι καταστροφή. Πάλι κοιτάς να δεις καλά. Ακούς φωνές, στριγκλιές οι πιο πολλές. Μοιάζει...ω Θεέ! να επαναλαμβάνεις τη βιβλική ιστορία! Εσύ; Ρωτώ. Δεν απαντάς. Μα ακούω στον αναβρασμό τη φωνή Σου. Κάτι λες για αμαρτία. Και πνίγεται η φωνή Σου. Σκέψου! Και αυτό έγινε. Ακούγονται φωνές πολλές, πολλές και είναι παιδικές. Τι φταίνε αυτά; μπορεί να σκεφτείς και να ρωτήσεις, αν είσαι ειλικρινής. Είναι παιδιά, νέα γενιά. Φορτώθηκαν και σέρνουν μια αμαρτία άγνωστη γι' αυτά. Μέσα στο κέντρο της καρδιάς φράζουν οι αρτηρίες, φράζουν αφύσικα.» (*)

 

Ας προσγειωθούμε απ' τα σύννεφα στην επιφάνεια της Ευρώπης όσο ακόμα μπορούμε. Να παρακολουθήσουμε τις ευρωεκλογές και την έκβασή τους και τελειώνοντας να βάλουμε μια κατακλείδα.

 

«..Δε χάλασαν τα σύννεφα τη γηραιά μας Ήπειρο, που πάει να χαθεί. Μήτε οι ντόπιοι, μήτε οι ξένοι, που πλήρωσαν πολλά, φέραν τη συμφορά. Ο Ιούδας κι αυτός στόχευε ανοιχτά. Όμως προδόθηκε οικτρά απ' την «απλοχεριά» των ισχυρών. Κι ας υπήρχαν κι από τότε εντολές. Υπάρχουν και σήμερα. Δε χάνονται ποτέ και ισχύουν για όλους. Για φωτεινούς και σκοτεινούς, για άγιους και δαιμονικούς. Όλοι παιδιά του Θεού είναι, κατά την ιερή γραφή Του! Εσύ που είσαι ισχυρός, εκτέλεσε σωστά. Κι εσύ ο άλλος, που είσαι σοφός, πάρε λίγη παλιά μαγιά. Έλα κι εσύ, που είσαι κράχτης κακός, και οραματίζεσαι τα Σόδομα και Γόμορρα. Περάσανε αυτά και κάτσε φρόνιμα. Ας γίνει τράπεζα φωτός τ' αφύσικο σκοτάδι. Βάλε, «μεγάλε» άνθρωπε το χέρι στην καρδιά, που έπαψε να χτυπά. Θυμήσου: Ωραία είναι η δόξα η αγνή. Έχεις καιρό ακόμα. Όχι πολύ. Αφουγκράσου έστω για μια στιγμή. Σκέψου. Θα γίνουμε αλάτι. Κι ούτε παράδειγμα θα έχει στους καιρούς που έρχονται να μείνει. Το βλέπεις. Το κατέχεις. Ρίξε για λίγο τη ματιά στα υπαρκτά και ζωντανά σκοτάδια. Αυτά τα πενιχρά, που έφτιαξες εσύ, και κάνε προσευχή. Θα φτάσει η στιγμή. Αυτή η αμετάκλητη, σκληρή και οδυνηρή...» (*)

Γερμανία Μάης 19.1999

 

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία

Σημειώσεις:

(*) απόσπασμα απ' το «Οι πληγές» (07.12.1993).

(**) απόσπασμα απ' το «Διασπορά» (23.12.1995)


Rubrik: Kunst, Literatur/Τεχνη, Λογοτεχνία
15.03.14
 von Βάιος Φασούλας

Drucken        Hoch