Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε
18.09.2018

Re: Ελληνισμός και το όνομα αυτού ...Ιωήλ

Συνεχίζεται η συζήτηση για τον Χριστιανισμό, την Πατρώα Θρησκεία, τον Ελληνισμό, την Ελλάδα του χθές και του σήμερα και περί του τι δέον γενέσθαι εν μέσω κρίσεως (όπου ο όρος κρίση χρειάζεται επειγόντως μια κάποια ανάλυση)

Vergrössern

Nikolaos Mihakis

filargos@gmail.com 27.05.2015 21:11

 

 

«Τι είναι η ελευθερία; Κάλλιο να σου πω η σκλαβιά τι είναι», έγραψε ο ποιητής, νομίζω ο Άγγλος Πέρσι Σέλλεϋ (Percy Shelley, 1792-1822).

Όλοι οι στοχαστές υμνούν την Ελευθερία. Αλλά νοείται τούτη χωρίς Ηθική;

 

Αγαπητοί, γνωστοί και άγνωστοι, Θεάνθρωποι.

Συνεχίζομε την περιστροφή μας γύρω από τον ήλιο, πάντα ομφαλοσκοπώντας οι περισσότεροι. Δεσμευμένος ο καθένας, κυρίως, στην πρακτική και θεωρητική εξειδίκευσή του. Αν εξαιρέσω την τάξη μου, όπου όλοι μας γινόμαστε αναγκαστικά «μωρότεροι πάντων…» («διδασκάλων μη υπαρχόντων»), όλοι οι άλλοι Σας καθώς προσεγγίζετε την επικαιρότητα χάνεστε σε όρους κοινωνικούς, θρησκευτικούς ή οικονομικούς. Και, βέβαια, αν θέσομε προτεραιότητα στη ζωή την οικονομία, το χρήμα (τη φροντίδα του οίκου), είναι μοιραίο όλες οι συζητήσεις να στρέφονται γύρω από οικονομικά θέματα. Και ξεχνούμε οι περισσότεροι τον απώτερο στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την ηθική συμπεριφορά μας.

Τι εννοούμε, επί τέλους, με τη λέξη «ηθική»; Λέγεται ότι ο όρος ηθική μπορεί να χρησιμοποιηθεί με δύο τρόπους. Με την ευρύτερη φιλοσοφική έννοια, η Ηθική δηλώνει το σύνολο των αρχών που θα πρέπει να διέπουν τη ζωή του Ανθρώπου κατά πάγιο τρόπο, ανεξάρτητα από φυλή, περιβάλλον, χώρα και εποχή. Με τη στενότερη έννοια, η ηθική είναι ένα σύνολο συμβατικών κανόνων συμπεριφοράς που απλώς εκφράζουν την κοινωνική συνήθεια σε σχέση με τα προηγούμενα ή με μια συγκεκριμένη θρησκεία. Και, βέβαια, κατά την ορθή τούτη διάκριση, ο στόχος μας δεν γίνεται να είναι άλλος παρά μόνον η διερεύνηση της πρώτης έννοιας (με κεφαλαίο ήτα).

Νομίζομε ότι είμαστε ελεύθεροι, κι όμως είμαστε δούλοι της αφθονίας του χρόνου. Έχομε, σήμερα, πολλοί από εμάς, άφθονο «ελεύθερο» χρόνο. Τι κάνομε, λοιπόν, μαζί του; Να ένα τεράστιο θέμα. Κι αναγκαζόμαστε, από τα παμπάλαια χρόνια, ν’ ασχολούμαστε ο ένας με τον άλλο, δεν γίνεται κι αλλιώς, αυτή είναι η ζωή μας. Στα λαϊκά το λένε κουτσομπολιό, στα αρχαία δυσφημία και εκλάληση, φλύος και κακορρόθηση, διότι δεν το κάνομε για να φέρομε στο φως τα ευχάριστα του διπλανού, αλλά τα σκοτεινά και τα δυσάρεστα. Ο κουτσομπόλης λέγεται βαλανείτης και κακηλόγος, λέσχης, πολυπρήγμων και ψιθυριστής, και πολλά άλλα. Η κουτσομπόλα λέγεται γλιχώ, επιχειλής και λακέρυζα. Κι οι πιο πολλοί μένουν με την εντύπωση ότι είναι αποκλειστικά γυναικείο «χάρισμα». Αλλά, Φίλτατοι, ακόμη και τα καφενεία είναι ένα ανδρικό «προνόμιο», κατάλοιπο του τούρκικου ραχατιού. Ακόμη και στο Διαδίκτυο η κυριαρχία των ανδρών φαίνεται ν’ αποτελεί την πραγματικότητα.

Ω, «κατάλαλοι» (όλοι μας), πόσο έχομε αδικήσει τις γυναίκες, και πρώτη απ’ όλους η θρησκεία που ακόμη τη θεωρεί μιαρή κι απόκληρη, απόβλητη του «ιερού»!

Κι αν προσθέσομε σ’ όλα αυτά τις πολιτισμικές ροπές (πολιτική, θρησκεία, τέχνες, παραβατικότητα, χρήμα κλπ.) της κοινωνίας και του καθενός μας φτιάχνεται ένας κυκεώνας, που, ειδικά σήμερα, δεν υπάρχουν ικανά λόγια για να περιγραφεί με ακρίβεια.

Ο αξιότιμος και γενναιότατος πρεσβύτης (αιώνιος Έλλην έφηβος) θέλει ν’ αναβιώσει την πατρώα θρησκεία, ο άλλος υμνεί τη φενάκη του χριστιανισμού, ο τρίτος προτρέπει στο σπαθί. Ο ικανότατος απόδημος πρεσβύτης και δόκτορας τα περικλείει όλα (ξεκινά από γνώμες, γεωπολιτική, φτάνει στη διαφθορά και τελειώνει με τη Λογοτεχνία και τη γαστέρα), η θαυμάσια κόρη του Δία και της Θέμιδας διατρίβεται στον Όμηρο και σε «Ανέμους και Αιόλους», κι ο γράφων χάνεται στην Ουτοπία! Όλοι μας χαμένοι μέσα στον Λόγο και στην τέχνη Του, λόγω «ελευθερίας» εκ της αφθονίας του χρόνου.

Καθένας μας με την τρέλα του. Τι ωραίο που θα ήταν να τις ενώσομε όλες σε μία μόνο! Αλλά πώς να τσουγκρίσομε ποτήρια μέσω διαδικτύου, πώς να πιούμε προς αμοιβαία Υγιεία ή ν’ αγκαλιαστούμε φιλικά και (γιατί όχι;) ερωτικά; Ευτυχώς που υπάρχει και η φαντασία…

Σήμερα η επιστήμη του κουτσομπολιού έχει, βέβαια, άλλο όνομα. Δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη στο αρχαίο λεξικό. ΜΜΕ! Ζούμε στην εποχή των πληθών, των μαζών. Ο ουράνιος κι αγοραίος Έρωτας ζει και βασιλεύει. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία η ανίκητη φύση Του, πάσχοντας από τη λεγόμενη θετική ανατροφοδότηση, η οποία εκφράζουσα ως έννοια τον υπερπληθυσμό (ως έλεγε ο νομπελίστας Αυστριακός και ηθολόγος ιατρός Κόνραντ Λόρενζ, [Konrad Lorenz], 1903-1989) αποτελεί ένα από τα Οκτώ Θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμένου ανθρώπου (όπως τα εξέθεσε στο ομώνυμο βιβλίο του). Έτσι, η υποκρισία μετέτρεψε το φλύος σε «επικοινωνία» και «ενημέρωση».

 

Προ καιρού η εφημερίδα αναφερόταν στη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ, που έλεγε:

«Είναι λάθος ότι οι Έλληνες δεν είναι εργατικοί ή ότι οι Γερμανοί είναι τσιγκούνηδες». Δίνοντας «ένα μάθημα για την Ευρώπη» στους μαθητές ενός επαγγελματικού Λυκείου στο Βερολίνο.

«Όταν ξέσπασε η κρίση του ευρώ, που θεωρώ ότι ήταν μία πολύ δύσκολη δοκιμασία…, εγώ ήμουν πάντα αντίθετη όταν κάποιος υποστήριζε κάτι όπως "α, ναι οι Βούλγαροι, οι Έλληνες, ξέρουμε καλά πώς είναι αυτοί"…».

«Δεν πρέπει να μιλάμε ποτέ μ' αυτό τον τρόπο», είπε η καγκελάριος της Γερμανίας στους μαθητές του Λυκείου Ρέντγκεν, ενός σχολείου όπου φοιτούν πολλοί έφηβοι οι οποίοι προέρχονται από οικογένειες μεταναστών, ιδίως Τούρκων, σε μία λαϊκή συνοικία του Βερολίνου.

«Οι Γερμανοί είναι όλοι τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, οι Τούρκοι είναι τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Εάν αρχίσω να λέω "οι Έλληνες δεν είναι εργατικοί και οι Γερμανοί είναι από την φύση τους εργατικοί αλλά τσιγκούνηδες…", και τα δύο είναι λάθος», τόνισε η ίδια κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που οργανώθηκε, με τους μαθητές στο σχολείο, με την ευκαιρία της Ημέρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία καθιέρωσε η ίδια η γερμανίδα καγκελάριος πριν από 9 χρόνια προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τους νέους σχετικά με την Ευρώπη.

«Βρίσκουμε παντού ανθρώπους γενναιόδωρους και ανθρώπους τσιγκούνηδες, δεν πρέπει ποτέ να γενικεύουμε τα πράγματα, με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πραγματικά να ανακαλύψουμε την διαφορετικότητα στην Ευρώπη», υπογράμμισε η Μέρκελ.

Καθώς στην χώρα της θεωρείται μία σθεναρή υποστηρίκτρια των συμφερόντων της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση- κάτι που της έχει χαρίσει υψηλά ποσοστά δημοτικότητας- η Άνγκελα Μέρκελ είχε δεχτεί σωρεία επικρίσεων τον Μάιο του 2011 κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής κρίσης και κατηγορήθηκε ότι προέβαινε σε αδικαιολόγητες γενικεύσεις σχετικά με τις χώρες της νότιας Ευρώπης:

«Πρέπει σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, οι εργαζόμενοι να μη βγαίνουν σε σύνταξη νωρίτερα απ’ ό,τι στη Γερμανία, να καταβάλλουν όλοι τις ίδιες προσπάθειες, αυτό είναι σημαντικό», είχε δηλώσει εκείνη την εποχή κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης του συντηρητικού κόμματός της, της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), στη μικρή πόλη Μεσέντε (δυτική Γερμανία), όπως είχε μεταδώσει το Γερμανικό Πρακτορείο (DPA).

«Δεν μπορούμε να έχουμε κοινό νόμισμα και ορισμένοι να κάνουν διακοπές για μεγάλο διάστημα και άλλοι για πολύ μικρό» είχε προσθέσει, τελείως υποκριτικά.

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=703338

 

Και τα ΜΜΕ, συμπλήρωναν:

«Αυστηρή κριτική κατά του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τον τρόπο που χειρίστηκε και εξακολουθεί να χειρίζεται την ελληνική κρίση χρέους άσκησε ο βουλευτής των Πρασίνων Ράινχαρτ Μπίτικοφερ, ο οποίος εν ολίγοις παρομοίασε τον γερμανό υπουργό Οικονομικών με εμπρηστή.

Εχει διαδραματίσει έναν απερίγραπτο ρόλο και συχνά αντιμετώπισε την κατάσταση με το μπουκάλι με το λάδι αντί με τον πυροσβεστήρα» δήλωσε μεταξύ άλλων ο Μπίτικοφερ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ‘σε κάποιες περιπτώσεις ώθησε την Αθήνα σε περικοπές, ενώ θα ήταν πιο σημαντικές οι επενδύσεις’, εξήγησε ο γερμανός πολιτικός, ο οποίος προειδοποίησε πως ένα μήνυμα προς την Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη ή και την ΕΕ ‘θα κατέστρεφε 65 χρόνια εμπιστοσύνης’.

Η Γερμανία πρέπει να σκεφτεί ‘ότι εξαιτίας της ιστορίας της ενδέχεται να έχει υποχρεώσεις απέναντι στην Ελλάδα’, υπενθύμισε στη συνέντευξή του ο Μπίτικοφερ κάνοντας έμμεση αναφορά στη συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις».

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=703500

 

Φτάνει το κοινό νόμισμα σεβαστή καγκελάριος; Τι σημαίνει κατ’ αρχήν κοινό νόμισμα αξιότιμη; Γιατί δεν τολμάτε, Φίλτατοι, όσοι είστε ειδικοί περί της Οικονομίας να το εξηγήσετε στα πλήθη με απλά λόγια, την ουσία δηλαδή, και τις συνέπειές του;

Ίδια όρια συνταξιοδότησης, ίδιες διακοπές, σάμπως κι έχομε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, κοινό σύνταγμα, κοινή άμυνα! Πότε, ευγενική Κυρία, προστατέψατε τα σύνορα της Ελλάδας, στις εξ Ανατολών απειλές, ώστε να μην είναι αναγκασμένη ν’ αναλώνεται στην αγορά οπλισμού από τη Χώρα Σας;

Ω, της υποκρισίας το ανάγνωσμα! Αν ομιλείς, αξιότιμη, για κοινή Ηθική, διότι περί αυτού πρόκειται, τότες πρέπει πρώτα να επιτευχθεί πολιτική ένωση της Ευρώπης. Το κοινό νόμισμα μόνο, διά μέσου του συστήματος των τιμών, οδηγεί πάντα σε ελλειμματικές και πλεονασματικές χώρες, σε χρέη και επιβεβλημένους δανεισμούς, πουθενά αλλού. Οδηγεί στην υπέρτατη αδικία κι ανηθικότητα, αφού η εργατοώρα του Γερμανού εξισώνεται με χίλιες εργατοώρες του αγρότη του Νότου. Πουλάτε μια μηχανή, που φτιάχνετε σε μισή ώρα, εκατό χιλιάδες ευρώ, κι αγοράζετε όλη την αγροτική παραγωγή ενός κρητικού νομού. Πώς να μην υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί; Αν πληρώνατε την πραγματική αξία των αγροτικών προϊόντων μας δεν θα υπήρχαν δανειστές και δανειζόμενοι.

Κανείς υγιής οργανισμός δεν νοείται χωρίς υγιή χέρια και πόδια. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει μόνο με BMW και MERCEDES, μόνο με μηχανές. Πρέπει να φάει και να πιει. Κι όμως, Εσείς οι ανάλγητοι και τεχνολογικά «προοδευμένοι», φτιάξατε κι επιβάλλατε το δικό Σας σύστημα αξιών, δια μέσου του ληστρικού συστήματος των τιμών, και πετύχατε, εξαγοράζοντας τους εξ ίσου ανήθικους έμπορους και μεσάζοντες, μια βίδα που φτιάχνετε να έχει πολλαπλάσια αξία από ένα κουκί, ή ένα φασόλι. Ναι, η ζωή του αγρότη και του χειρώνακτα απαλύνθηκε με τις μηχανές Σας, αλλά τούτο δεν Σας δίνει το δικαίωμα να ευτελίζετε τους καρπούς από τον μόχθο των χεριών και των ποδιών των ταπεινών συνανθρώπων. Οι μηχανές Σας χωρίς αυτούς δεν έχουν καμιά αξία.

Τούτο είναι το μέγιστο ατόπημα των σύγχρονων κοινωνιών. Η άκρατη λατρεία της άψυχης ύλης. Φάτε μέταλλα, βίδες, σφαίρες και μπαρούτι. Δεν τρώγονται; Ε, τότες, πληρώστε την αξία των προϊόντων και του κόπου που χρειάζεται για να παραχθούν. Μη μιλάτε για τζίτζικες και μέρμηγκες, για εργατικούς και κηφήνες, διότι κάθε λέξη σας είναι η υπέρτατη Ύβρις προς την τίμια ανθρώπινη προσπάθεια, ο πλήρης βιασμός της Ηθικής.

Θυμούμαι όταν έκανα τη θητεία στο αγροτικό ιατρείο, προ τριάντα χρόνων, ότι η πρώτη κουβέντα του Γερμανού τουρίστα ήταν: «zu sprechen Deutch;» Η απόλυτη έκφραση αλαζονείας και περιφρόνησης του ξενιστή, η γαυρότης σε σύμπλευση με τη λήθη της εντροπής. Όσον ηθικότεροι έγιναν οι Εβραίοι με τον Θεό, όπως υποστήριξε ο εξαίσιος κι άθεος Γάλλος παπάς Jean Meslier (1664-1729), άλλο τόσο έγιναν κι οι Γερμανοί με το χρήμα.

Ποιος δικαιούται να ασκεί κριτική εναντίον των Λαών; Τι είναι οι Λαοί; Οικογένειες σε μεγέθυνση; Όχι, βέβαια! Είναι οργανισμοί με απείρως μεγαλύτερη πολυπλοκότητα που δομούνται στη ροή αιώνων, τόσον αυτοί όσο και η ηθική και η νοοτροπία Τους. Πάντα σε άμεση εξάρτηση με την ιστορία, τη γεωγραφική θέση και το κλίμα. Ο Γερμανός είναι εργατικός και πειθαρχημένος. Και λοιπόν; Τούτη η θαυμαστή πειθαρχία του τον έκαμε να συμπεριφέρεται, κατά τις φρικτές ιστορικές συγκυρίες, όπως η πιο απάνθρωπη εκτελεστική μηχανή. Ναι, η ελληνική (τούρκικη) νοοτροπία έχει πολλά «μειονεκτήματα». Τον κόσμο, όμως, τον αιματοκύλισαν Αγγλοσάξονες και Γερμανοί. Οι καθολικοί, με τις σταυροφορίες και την Ιερή Εξέταση, κι όχι οι ορθόδοξοι χριστιανοί. Προσκυνούν κόκαλα οι θρησκόληπτοι; Και τι μ’ αυτό; Πάντα ήσαν ειρηνικότεροι από τους «προοδευμένους» βορειοευρωπαίους και πιο φιλάνθρωποι.

Ο κόσμος δεν σφάζεται με μηχανές ελληνικές ή τούρκικες, αλλά με αγγλικές, αμερικανικές, ολλανδικές και γερμανικές. Γιατί τα ξεχνάτε Φίλοι, όλα αυτά; Γιατί ξεχνούμε όλοι και πέφτομε στην κατάθλιψη; Δεν είναι καλύτεροί μας,  κλείστε τ’ αυτιά Σας στις απαίσιες σειρήνες!

Είμαστε «πρωτόγονοι», διότι ζούμε ακόμη με ζώα και σκοτώνονται οι σκύλοι στους δρόμους μας από αυτοκίνητα. Και τι μ’ αυτό; Ποιοι εξανδραποδίζουν τον κόσμο; Ποιοι εξαφανίζουν τα άμοιρα ζώα από τις λαμπρές πολιτείες και τους τεράστιους δρόμους τους, παρά εκείνοι που τα οδηγούν σε «ολοκαυτώματα» στα πειραματικά τους εργαστήρια; Προ ολίγων χρόνων, ένα καλοκαίρι, περιέθαλπα και τάιζα στο σπίτι μου κάμποσα αδέσποτα. Παραδίπλα ήταν το σπίτι «πολιτισμένων» Δανών, μη μόνιμων κατοίκων. Κάποια στιγμή με επισκέφθηκε η σύζυγος και παραπονέθηκε για τα γαβγίσματα. Κι όταν τη ρώτησα τι να κάμω, απάντησε: «Νίκος, make them an injection»!

Ποιοι γεμίζουν τον κόσμο μας με δηλητήρια, ποιοι αφανίζουν τις φάλαινες από τις θάλασσες, ποιοι ευθύνονται για την υπερθέρμανση του πλανήτη; Είναι πόλεμος η Ζωή θα πείτε. Ναι, είναι, αλλά η ισορροπία Της διαταράσσεται μόνον από τους τεχνολογικά προοδευμένους. Προς τι λοιπόν η ηθική απαξίωση των «κατώτερων»; Ομιλούν και κόπτονται για τα ζώα, κι όμως στις χώρες τους ανθούν οι βιομηχανίες και τα σφαγεία, όλα τα μεταπρατικά εγκλήματα κατά των ταπεινών ζωντανών.

Από τις «προοδευμένες» χώρες ξεκινά η Αταξία όλου του κόσμου, η μόλυνση, η σφαγή, η συνολική κακοδαιμονία. Κάνουν και καλά θα πείτε. Βεβαίως, φυσικότατο! Είχαν μεγάλους φιλοσόφους, ποιητές, συνθέτες και επιστήμονες, το αναγνωρίζομε. Το κακό συμβαδίζει ανέκαθεν με το καλό. Πολλά καλά και πολλά κακά, πάντα μαζί. Λίγα καλά, λίγα κακά. Είναι νόμος μέχρι στιγμής. Γιατί; Διότι ξεχάσαμε τη μαγική λέξη, την ανθρώπινη έννοια της Ηθικής, κι όλα γυρίζουν γύρω από την έννοια του κέρδους και μόνον.

Η Γνώση, σήμερα, είναι μεγάλη κι η Γη θα μπορούσε να γίνει παράδεισος. Αλλά τούτο δεν εξαρτάται από τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα, ούτε από τις παγιωμένες θρησκείες (ηθικές της μεταφυσικής). Εξαρτάται μόνον από την ολοκληρωμένη Ηθική του Νόμου, που πρέπει να εστιάζει στο σύνολο της Ζωής, θαυμάζοντάς την κι αποφασίζοντας ότι της αξίζει ο τέλειος σεβασμός όλων μας και προς κάθε μορφή Της. Η Λατρεία της Ζωής είναι ο απώτερος Ηθικός στόχος. Και τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με Νέα Υψηλή Παιδεία, που θα οδηγεί στην παγίωση της Δικαιοσύνης. Τούτο πρέπει όλοι μας να φωνάζομε. Όλα τα άλλα είναι μάταια φληναφήματα.

 

Παλιά ήταν «άρτος και θεάματα». Τι έχει αλλάξει σήμερα με τα ΜΜΕ;

Ο άρτος συνεχίζει να είναι αναγκαίος, αναμφίβολα. Στη θέση των θεαμάτων η τηλεόραση. Τίποτα δεν αποσιωπάται αν πρόκειται να ερεθίσει τα άγρια ένστικτα. Από το πιο ασήμαντο ποινικό συμβάν μέχρι το σοβαρότερο θα δημιουργηθούν πηχυαίοι τίτλοι κι ανεξάντλητες συζητήσεις, όπου φαίνεται η έκδηλη ανεπάρκεια της παιδείας και της ηθικής μας.

«Υπόθεση Αννυ: Σταγόνες αίματος δείχνουν δολοφονία - Διάψευση παιδοκτόνου». Κι ο σχολιαστής, που υπογράφει ιστορικός(!), γράφει: «Ο σωφρονισμός έχει νόημα μόνο για μη ανέκκλητα εγκλήματα. Αλλά ο δολοφόνος αναιρεί το δικαίωμα της ζωής και γι' αυτόν! Μόνο η θανατική ποινή αποδίδει δικαιοσύνη για το αθώο θύμα. Δεν είναι ηθικά ισοδύναμη με τον φόνο, όπως βλακωδώς την παρουσιάζουν οι "πολιτικώς ορθοί" υπερασπιστές των καθαρμάτων. Είναι νόμιμη καταστροφή κακίας, κτηνωδίας, άρα ηθικώς καλή! Κακώς είναι πλέον ασύμβατη με την ΕΕ λόγω αριστερής επιρροής υπέρ των καθαρμάτων. Το μόνο επιχείρημα εναντίον της είναι η πιθανότητα τραγικού λάθους. Αλλά αν επιβληθούν ισόβια λόγω αμφιβολιών, θα έπρεπε να είναι αληθινά, σε μία ανήλιαγη τρύπα μέχρι το τέλος του ενόχου. Όχι 15 χρόνια με ανέσεις και άδειες όπως στη χώρα-παράδεισο των κτηνών».

«Αιδώς ΗΘΟΠΟΙΟΙ!», απαντώ στον ξενιστή. Σίγουρα ξέρετε περί λαγνείας. Περί σιναμωρίας ξέρετε; Σε τι διαφέρετε από το Κολοσσαίο; Αντέχετε ν’ απαντήσετε; (http://www.tovima.gr/society/article/?aid=701413).

Και προς τον άκριτο «ιστορικό», ότι η παραβατική συμπεριφορά είναι απότοκος της αδικίας, δηλαδή της κοινωνικής ανισότητας. Είναι γέννημα της ανέχειας, της αδιαφορίας όλων μας προς τους αδικημένους, τους εξαθλιωμένους, τους απόσιτους, που τελείως εγκαταλειμμένοι από την ομάδα γίνονται θύματα των βαριών ναρκωτικών και των εξ αυτών ψευδαισθήσεων και παραισθήσεων.

Η διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, λέει στο πρώτο άρθρο: «Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι, με ίσα δικαιώματα». Ποτέ και πουθενά δεν εφαρμόστηκε στην πράξη αληθινά και για όλους τους συνανθρώπους. Η κοινωνική αδικία οδηγεί στην ανισότητα και καταβυθίζει πάντα τους πτωχούς στην υλική και πνευματική ένδεια και στη σταδιακή εξαγρίωση, η οποία, όταν φτάσει σε μια κρίσιμη κατάσταση, οδηγεί πάντα σε θηριώδη συμπεριφορά.

Ποιος άνθρωπος που έχει φιλάνθρωπη αγωγή, που δεν πεινά, δεν διψά, δεν κρυώνει, που έχει το σπίτι του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τη δουλειά του, εμφανίζει ξαφνικά αντικοινωνική συμπεριφορά; Αυτός που δεν πεινά, γιατί να κλέψει ψωμί; Αυτός που δεν κρυώνει, γιατί να κλέψει ρούχα; Αυτός που δεν είναι άστεγος, γιατί να διαρρήξει ξένο σπίτι; Αυτός που δεν είναι μόνος κι έχει αρμονική σχέση με τη συμβία, γιατί να βιάσει; Αυτός που έχει μια πλήρη ζωή και επαρκές εισόδημα, γιατί να ληστέψει τον διπλανό; Αυτός που δεν καταδιώκεται, ούτε βλέπει φονικά ανθρώπων ή ζώων, ούτε ενθαρρύνεται στο όνομα της πατρίδας και της θρησκείας, γιατί να σκοτώσει;

Αν όλα αυτά τα αγαθά ήσαν εξασφαλισμένα επαρκώς, και για όλους, δεν θα υπήρχαν εγκληματικές πράξεις. Τούτες σημαίνουν μόνον ότι πολλά πράγματα παραμένουν στρεβλά κι ανεξέλεγκτα στην κοινωνία και στην Παιδεία μας, τα οποία δεν έχουν διαγνωσθεί ακόμη για να διορθωθούν.

Η κοινωνική αδικία είναι η μεγάλη αιτιώδης μήτρα, που γεννά με φοβερούς πόνους μίση και θάνατο, και θα οδηγεί πάντα τους ανθρώπους στη σύγκριση και στη σύγκρουση, είναι απλό λογικό επακολούθημα. Οι λίγοι, με την υλική ισχύ και την ευλογία της θρησκείας, διατηρούν παλάτια και γυναικωνίτες, ενώ οι πολλοί οδηγούνται στον αγοραίο έρωτα αποστερημένοι τρυφερότητας και στοργής. Άλλοι γεννιούνται με ιδιοκτησίες χιλιάδων στρεμμάτων, κι άλλοι κοιμούνται σε χαρτόκουτα. Ποιος πλούσιος αναρωτήθηκε ποτέ γι’ αυτήν την τρομερή αδικία, η οποία είναι απλή συνέπεια του κληρονομικού δικαίου; Τα συντάγματά μας δηλώνουν ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με ίσα δικαιώματα, αλλά είναι όντως έτσι; Όχι βέβαια! Παλιά ήταν ο Φαρισαϊσμός και μετά ο Ταρτουφισμός του Μολιέρου (1622-1673). Αλλά μήπως κι Εκείνος, ζώντας έστω κι αθέλητα υπό την αιγίδα του «βασιλιά Ήλιου», δεν ήταν υποκριτής; Σήμερα τι λέξη να βρούμε;

Κάθε γέννηση θα έπρεπε να προικοδοτείται μ’ έναν ελάχιστο ζωτικό χώρο. Για κάθε νέο άνθρωπο θα έπρεπε να υπάρχει ένα κεφάλαιο κατατεθειμένο σε μια κεντρική τράπεζα για να ξεκινήσει τη ζωή του. Και μετά τον θάνατό μας να επιστρέφουν όλα σε μια κοινή δεξαμενή και να ξαναμοιράζονται. Ο άνθρωπος είναι το ευφυέστερο ον, και δεν γίνεται να παραμένει αιωνίως αδρανής, όταν συνεχώς πάσχει κι αισθάνεται ότι αδικείται. Έπρεπε κύριο μέλημα των σύγχρονων κοινωνιών να είναι η συνεχής προσπάθεια ανεύρεσης των πασχόντων και η επιμελής ανακούφισή τους.

 

Φαίνεται ότι κι ο λόρδος Βύρων, ο φιλέλληνας ως λένε, ήταν «συνωμοσιολόγος».

Στο ποίημά του CANTO 12, από το έργο του "DON JUAN", περιγράφει με καυστικό τρόπο την ηγεμονία των ROTHSCHILDS στον έλεγχο της παγκόσμιας ισχύος.

Στο τέλος του VI οκτάστιχου (στη μετάφραση δεκάστιχο), ο στίχος «Must get itself discounted by a Jew» (αναφερόμενος στο Περού) αποδόθηκε από τον μεταφραστή ως: «πρέπει εσύ το ίδιο να δοθείς με έκπτωση από έναν Εβραίο».

Κι ως λέει ο αρθρογράφος, η αναφορά του ποιητή στο Περού είναι το ίδιο πράγμα με αυτό που γίνεται τώρα στη χώρα μας! Δηλαδή ότι πουλιέται μια χώρα, υποτιμημένη από την ίδια της  την ηγεσία, και την πώληση διαπραγματεύεται ένας εβραίος (ο Ρόθτσιλντ).

Είναι εντυπωσιακό πως ο Βύρων περιγράφει τους πραγματικούς τότε κυρίαρχους του παγκόσμιου παιχνιδιού, τον Nathan Mayer Rothschild , και τον Thomas Baring γιο του ιδρυτή της ομώνυμης τράπεζας. Ο τρίτος που αναφέρεται είναι ο Jacques Laffitte πανίσχυρος γάλλος τραπεζίτης και πολιτικός. Η προσπάθεια των Rothschilds για παγκόσμια κυριαρχία είχε αρχίσει το 1790 με τον Mayer Amschel Bauer που έφτιαξε το συνασπισμό της κόκκινης ασπίδας (στα γερμανικά Rothschild) και ίδρυσε την ομώνυμη σιωνιστική δυναστεία («δώστε μου τον έλεγχο του νομίσματος και δεν με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους…»).

http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8719.html

Τι βρίσκεις, σήμερα, όταν ψάχνεις!

 

Πώς να γυρίσει αλλιώς ο τροχός του χρόνου με τέτοια φόρα που έχει πάρει; Τούτο το φοβερό ΣΥΣΤΗΜΑ με τους αμέτρητους θεσμούς. Ο μεγάλος κρατικός και κοινωνικός οργανισμός, ο Λεβιάθαν του Χομπς, που είναι πάνω από όλα τα ζωντανά και τους μεμονωμένους ανθρώπους.

Κι ο ικανότατος κύριος Μιχελής (αλήθεια, φίλτατε, τι σχέση έχετε με τον νεοδιορισθέντα οικονομολόγο και συνονόματό Σας στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας; http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=707315) μάς αποκαλύπτει τα περί «Υπνοβασίας και Λόγου» ενός άλλου ικανού αρθρογράφου, έμπλεου παθών. Ένας «υπνοβάτης» ο οποίος πέραν των αχαρακτήριστων εκφράσεων για Ελλάδα και έλληνες φτάνει να αρνείται και το Ολοκαύτωμα, υμνώντας απροκάλυπτα τη Γερμανία. Τι λέτε, κύριε Μιχελή; Πώς νικιέται το ΣΥΣΤΗΜΑ; Πείτε μας, υπάρχει απάντηση;

Πώς έγινε μεγάλη η Γερμανία; Μόνο με την εργατικότητα των Γερμανών; Δεν της έσβησαν τα χρέη στη δεκαετία του 50; Δεν εκμεταλλεύτηκε εκατομμύρια μεταναστών στις πιο ανθυγιεινές και βαριές δουλειές επί δεκαετίες; Δεν καταλήστεψε κι αυτή, όπως όλοι οι ισχυροί, τα προϊόντα των φτωχών αγροτών του Νότου, εξισώνοντας το λάδι με το νερό και τα λαχανικά τους με τον αέρα;

Η βιομηχανική επανάσταση ευδοκίμησε μόνο σε χώρες με ψυχρό κλίμα. Είναι μέγιστη αλήθεια. Σε χώρες όπου για να επιβιώσεις πρέπει να οργανωθείς κοινωνικά και τεχνολογικά με συνέπεια. Όπου αρετή λογίζεται η  πειθαρχία, αλλιώς χάνεσαι. Τούτο όμως έχει ένα φρικτό τίμημα. Την παθολογική Εσωστρέφεια και τον άκρατο εγωισμό. Εύκολα ολισθαίνεις, εύκολα μπαίνεις στον πειρασμό να πεις: «Deutschland, Deutschland über alles». Και το είπαν! Κι ο εικοστός αιώνας ήταν ο αιώνας του πολέμου. Στο όνομα του Εθνικού Ζωτικού Χώρου! Ναι, έφταιγε η Συνθήκη των Βερσαλλιών. Αλλά είναι τούτο αρκετό για να δικαιούσαι να θεωρείς τους άλλους κατώτερους και παράσιτα; «Κι όταν στο βάλτο μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν πάντα τα βατράχια», λέει ο Αίσωπος.

Τα «βουβάλια», Φίλες και Φίλοι, της βιομηχανίας και της «προόδου» δεν είναι μόνον άξια θαυμασμού. Όλοι εκείνοι είναι άξιοι και του πιο αυστηρού μυκτηρισμού και ψόγου. Ο Γερμανός Χέγκελ έγραφε ότι όσον υπάρχουν κράτη οι πόλεμοι δεν θα πάψουν ποτέ. Μέγιστη αλήθεια. Άρα το όνειρο πρέπει να είναι η παγκόσμια ένωση, και πρώτο ίσως βήμα η πολιτική ένωση της Ευρώπης, αλλά με Νέα Ηθική. Χωρίς τούτη δεν υπάρχει ανθρώπινο μέλλον. Τα Χρηματιστήρια και οι Αγορές οδηγούν στην άβυσσο. Το περίσσευμα καθενός πρέπει να μοιράζεται, δωρεάν!

 

Ποιος πρέπει, Φίλοι, να είναι ο στόχος μας; Μα να αφυπνιστεί η ευαισθησία του ισχυρού, ν’ αντιληφθεί ότι έχει την εξουσία να κάμει τη γη παράδεισο. Αν όντως έχουν ειπωθεί τα παραπάνω λόγια από τον πανίσχυρο Εβραίο, κι αν συνεχίζουν οι πολλοί να υποτάσσονται στο χρήμα τότες δεν υπάρχει άλλη λύση. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι με την ίδια νοοτροπία θα χαθούμε. Μόνον η αφύπνιση του λανθάνοντος και φιλόκαλου Θεού, που σίγουρα υπάρχει σε όλους μας, πέραν του κτήνους, μπορεί να κάμει την ανατροπή. Οι κυρίαρχοι σίγουρα γεννιούνται, σπάνια γίνονται, κληρονόμοι πάντα των πατεράδων τους. Πρέπει να γίνομε ενεργοί πολίτες, κι όχι απλοί υπήκοοι. Να μάθομε να αγωνιζόμαστε και να ρωτούμε τις αυθεντίες επί παντός επιστητού, και να τους θυμίζομε με επιμονή και πειθώ τον ωραίο στόχο. Τον οποίο ακόμη ξεχνούν, μετά από τέτοια απίστευτη εμπειρία, λόγω του μεγάλου εχθρού που λέγεται Εθισμός!

Αν, πάλι, είχε δίκιο ο Γερμανός Όσβαλντ Σπένγκλερ (Oswald Spengler, 1880-1936) για την κυκλική πορεία της ιστορίας και την Παρακμή της Δύσης (The Decline of the West- Der Untergang des Abendlandes), τότες αγαπητοί συνάνθρωποι, γνωστοί και άγνωστοι, μια λύση μάς απομένει.

Βρείτε τους φίλους Σας και μακριά, όσο γίνεται, από τα ψυχοφθόρα πάθη πιείτε το κρασί και τη ρακή σας, φάτε το μεζέ Σας (ντομάτα, ελιά και τυρί, όχι σάρκες) και γελάστε με τούτον τον αξιοθαύμαστο κόσμο στον οποίο πάνω σέρνομε προσωρινά σαρκίο κι ατέλειωτες ιδέες. Όλοι μας έχομε εξουσιαστικές τάσεις, όλοι θέλομε ν’ ακουστεί ο λόγος μας κι αν είναι δυνατό ν’ αποτελέσει το πρότυπο για την πράξη και των άλλων. Όλοι υποκύπτομε με διάφορους τρόπους και ποικίλη χρονική διάρκεια στη ματαιοδοξία, αλλά και στην αναπόφευκτη φθορά. Η λύση λέγεται Ηθική!

 

Άντε, σεβαστέ κύριε Μιχελή, αν όπως υποψιάζομαι είστε φίλος με τον Γιάνη, κάντε την αρχή. Βγείτε στον αέρα, με ολόψυχες τις ευχές μας, πείτε την αλήθεια για το σύστημα των τιμών. Φωνάξτε στο όνομα της «Ηθικής της Ισότητας».

Ναι, να τους δώσομε τη γη μας να χτίσουν τα σπίτια τους, ναι, να έρθουν να ξαπλώσουμε μαζί στις παραλίες μας, να λιαστούμε κάτω από τον κοινό Ήλιο, έτσι όπως γίνεται με τους ομοεθνείς μας, αρκεί να καταλάβουν και να κάνουν το ίδιο. Στην αντίθετη περίπτωση όλος ο Νότος πρέπει να ενωθεί και να διεκδικήσει την αξία των αγαθών του, τα οποία ήσαν και πάντα θα είναι ανεκτίμητα για τους Ανθρώπους.

Οι πλουτοκράτες καλά θα κάμουν να μη ξεχνούν! Δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα και πολύ περισσότερο η εθνική γη της κάθε χώρας. Η ευτυχία είναι, τελικά, μια απλή υπόθεση. Αν νοιάζονται για το μέλλον των παιδιών τους, όπως όλοι οι πατεράδες και οι μανάδες του κόσμου, να γίνομε μια μεγάλη οικογένεια, να ενωθούμε εκούσια, επί τέλους, σε ένα Νέο Ηθικό Κόσμο, όχι διά της βίας. Διότι οι πρόγονοί τους, κάποιοι αρχαίοι Ιουδαίοι, ως γράφει ο Ντυράν, έλεγαν:

«Ποιος είναι σοφός; Αυτός που μαθαίνει από τους ανθρώπους…

Ποιος είναι ισχυρός; Αυτός που δαμάζει τις κακές του τάσεις… Εκείνος που κυριαρχεί του πνεύματός του είναι καλύτερος από εκείνον που καταλαμβάνει μια πόλη.

Ποιος είναι πλούσιος; Αυτός που χαίρεται με τη μοίρα του… Τρώγε από την εργασία των χεριών σου και θα είσαι ευτυχής.

Ποιος τιμάται; Αυτός που τιμά τους συντρόφους του…

Μη περιφρονείς κανένα και τίποτε, διότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τα προσόντα του, δεν υπάρχει τίποτε που να μην έχει τη θέση του…

Σε ολόκληρη τη ζωή μου έζησα ανάμεσα σε σοφούς και δεν βρήκα τίποτα το καλύτερο για τον άνθρωπο από τη σιωπή…».

Ναι, τούτους τους Εβραϊκούς λόγους πρέπει να τους τιμούμε.

Τούτο το ξεκίνημα αξίζει. Ό,τι κι αν έχει γραφτεί, μέσα στην Ιστορία, για νικητές και νικημένους, για ανώτερους και κατώτερους, όλα είναι άνευ ουσίας. Κάθε άλλη επιλογή θα είναι θανάσιμη. Νικητές δεν θα υπάρχουν, μόνο νεκροί, όλοι νικημένοι.

Ναι, αξιότιμε πρεσβύτη Αριστοτέλη και κύριε Μιχελή, από τους θώκους Σας έχετε την ιερή υποχρέωση να πείτε τα παραπάνω λόγια στους συμμαχητές Σας και Σ’ όσους ασκούν εξουσία. Σου έλαχε ο κλήρος, φίλτατε Γεώργιε, να μπορείς να τα φωνάξεις. Κάντο με παρρησία μόλις Σου δοθεί η ευκαιρία.

Ο Καζαντζάκης έγραψε: «Αν απαντούμε στις μαχαιριές με μαχαιριές, πότε θα λείψουνε τα μαχαιρώματα από τον κόσμο μας;»

 

«Σεβασμό στον άνθρωπο!... Αυτή είναι η λυδία λίθος. Όταν ο ναζιστής σέβεται αποκλειστικά όποιον του μοιάζει, δεν σέβεται παρά μόνον τον εαυτό του. Αρνείται τις δημιουργικές αντιφάσεις, καταστρέφει κάθε ελπίδα ανόδου και ιδρύει για χίλια χρόνια, αντί ενός ανθρώπου, το ρομπότ μιας μυρμηγκοφωλιάς. Η τάξη για την τάξη στερεί τον άνθρωπο της βασικής και ουσιώδους δυνάμεώς του, που είναι να μεταβάλλει τον κόσμο και τον εαυτό του. Η ζωή δημιουργεί την τάξη, αλλά η τάξη δεν δημιουργεί τη ζωή. Σ’ εμάς, αντίθετα, μας φαίνεται ότι η άνοδός μας δεν έχει συμπληρωθεί, ότι η αλήθεια τού αύριο τρέφεται με την πλάνη τού χθες, και ότι οι αντιφάσεις που πρέπει να υπερπηδηθούν είναι η ίδια η πηγή της ωρίμασής μας. Αναγνωρίζουμε σαν δικούς μας και ομοίους μας και εκείνους ακόμη που διαφέρουν από εμάς. Η ζωή δημιουργεί τάξη, αλλά η τάξη δεν δημιουργεί ζωή...

Όσο επείγουσα και αν είναι η δράση, μας είναι απαγορευμένο να ξεχνάμε τον σκοπό που πρέπει να την κατευθύνει, αλλιώς η δράση αυτή θα μείνει στείρα. Θέλουμε να θεμελιώσουμε τον σεβασμό προς τον άνθρωπο. Γιατί να μισούμεθα ανάμεσά μας, μέσα σ’ ένα και το αυτό στρατόπεδο; Κανείς μας δεν έχει το μονοπώλιο της αγνότητας των προθέσεων. Μπορώ να καταπολεμήσω, εν ονόματι του δρόμου τον οποίο εγώ ακολουθώ, τον δρόμο που διάλεξε ένας άλλος. Μπορώ να επικρίνω τον τρόπο του σκέπτεσθαι του άλλου. Οι τρόποι του σκέπτεσθαι είναι επισφαλείς. Αλλά οφείλω να σέβομαι αυτόν τον άνθρωπο, στον τομέα του Πνεύματος, αν αγωνίζεται να φθάσει στο ίδιο άστρο.

Σεβασμό στον Άνθρωπο! Σεβασμό στον Άνθρωπο!...

Αν ο σεβασμός στον άνθρωπο είναι θεμελιωμένος στην καρδιά των ανθρώπων, οι άνθρωποι θα θεμελιώσουν τελικά το κοινωνικό, πολιτικό ή οικονομικό σύστημα που θα καθιερώνει τον σεβασμό αυτόν. Ένας πολιτισμός θεμελιώνεται πρωτίστως στον άνθρωπο, τυφλός πόθος κάποιας ζέστης. Ο άνθρωπος έπειτα, από πλάνη σε πλάνη, βρίσκει τον δρόμο που οδηγεί στη φωτιά». Τούτα τα έλεγε ο ίκαρος που έγραψε τον Μικρό Πρίγκιπα, ο εξαίσιος Γάλλος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ (1900-1944), στην Επιστολή σ’ έναν Όμηρο, το 1943.

Ναι, το άστρο πρέπει να έχει μόνον ένα όνομα. Ειρήνη!

Και τούτη θα επιτευχθεί μόνο με την Ενότητα.

Ω, Φίλες και Φίλοι, ως πότε θα ξεχνούμε ότι όλοι μοιάζομε τόσο πολύ;

http://www.pagosmies-enomenes-politeies.com/414267970

 

------------------------------------------------------------------


Στις 24 Μαΐου 2015 - 10:08 π.μ., ο χρήστης George Mihelis <gmihelis@gmail.com> έγραψε:

 

Διαφθορά–Διαπλοκή: Από το Βυζάντιο στο σήμερα

σημείωση ανιχνευτή: Ένα σπουδαίο άρθρο που παραδίδει μαθήματα Ιστορίας για την παθογένεια της φαυλοκρατίας, η οποία διαπερνά (και διαπερνούσε) οριζόντια και κάθετα την ελληνική κοινωνία και έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή θεοκρατική εποχή και το "μεταπτυχιακό της" στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα των κοτζαμπάσηδων εκμεταλλευτών, Φαναριωτών δολοπλόκων και εκκλησιαστικών κυφήνων. Για να φτάσουμε στις τελευταίες δεκαετίες των επαγγελματιών λαμόγιων του πολιτικού-πνευματικού-τεχνοκρατικού-θρησκευτικού βίου του νεοελληνικού προτεκτοράτου...


Πώς η βυζαντινή κοινωνική παθογένεια αναγεννήθηκε κατά την τουρκοκρατία κι επιβιώνει στη σύγχρονη Ελλάδα:

Είναι ιστορικά δοκιμασμένη η τακτική των κάθε λογής κατακτητών να μήν εγκαθιδρύουν άμεσα την εξουσία τους, αλλά να χρησιμοποιούν γι’ αυτόν τον σκοπό τον προϋπάρχοντα εξουσιαστικό μηχανισμό, αφού πρώτα τον επανδρώσουν με φίλα προσκείμενους εντόπιους τοποτηρητές.

Οι κατακτημένοι υπακούν ευκολότερα στους «δικούς» τους παρά στους ξένους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο π.χ. οι ναζί χρησιμοποίησαν τους διοικητικούς μηχανισμούς (υπουργεία, αστυνομίες κλπ.) των κατακτημένων από αυτούς χωρών, διορίζοντας απλώς κυβερνήσεις-ανδρείκελα σε Γαλλία, Νορβηγία, Ελλάδα κ.α..

Κάτι ανάλογο συνέβη και με την οθωμανική κατάκτηση του ελλαδικού χώρου. Οι οθωμανοί βασίστηκαν στους υλικοπνευματικούς κυριάρχους του ελλαδικού πληθυσμού, στους ίδιους ακριβώς, οι οποίοι στήριζαν και συνιστούσαν την πρότερη «βυζαντινή» εξουσία.

Πρόκειται ουσιαστικά για τις κάστες των ανωτέρων κληρικών της ανατολικής («ορθόδοξης») χριστιανικής εκκλησίας, των οικονομικώς ισχυρών (μεγάλων γαιοκτημόνων, μετέπειτα κοτσαμπασήδων) και των πολιτικών στελεχών (μετέπειτα φαναριωτών) τής καταλυθείσας πρώην «βυζαντινής» αυτοκρατορίας.

Οι κάστες αυτές επιβιώνουν ελαφρώς παραλλαγμένες αλλά, εξίσου ισχυρές και στη σημερινή Ελλάδα. Αποτελούν δε, κάστες διότι, συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά κλειστών, και αποκομμένων από την κοινωνία, ομάδων διατήρησης μακροχρόνια κεκτημένων προνομίων, παρά το ότι δεν βασίζονται αποκλειστικά στους δεσμούς αίματος για την ανανέωσή τους σε έμψυχο δυναμικό.

 Οι κάστες αυτές διαπλέκονται σταθερά ως προς τη συμφεροντολογική δράση τους, καθ’ όλη τη διάρκεια του βυζαντινού μεσαίωνα, της τουρκοκρατίας και της νεώτερης Ελλάδας. Η διαπλοκή συνάπτεται ως άτυπη κοινωνική συμφωνία και ολοκληρώνεται μέσα από την αφανή και, γι’ αυτό, πανίσχυρη δομή του λεγόμενου συναφιού.

ΚΛΗΡΟΣ: Πρόκειται για έναν περίπου αειθαλή θεσμό ψυχικής και πνευματικής χειραγώγησης, ο οποίος από ένα ιστορικό σημείο και μετά αποτελεί ζωτικό συστατικό κάθε εξουσιαστικού συναφιού. Ακόμα και όσα τέτοια τον αμφισβήτησαν, αναγκάστηκαν να αντιγράψουν τις οργανωτικές και ιδεολογικές δομές του (π.χ. τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα, με τον διαχωρισμό σε πνευματικούς καθοδηγητές και ποίμνιο-πιστούς, με την πίστη στο αλάθητο-«θεόπνευστο» της κεντρικής επιτροπής-ιερατείου, την πίστη σε έναν ταξικώς προσδιορισμένο μεσσιανισμό, την πίστη σε μια μεταφυσική-ψευδοϊστορική εσχατολογία κλπ.).

Ως γνωστόν ο ορθόδοξος κλήρος είναι ο κύριος υπεύθυνος ως προς την ιστορική επιλογή να υπαχθεί το 1453 η «βυζαντινή αυτοκρατορία» στην οθωμανική κυριαρχία αντί στον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμικό χώρο. Αυτό δεν έγινε φυσικά για δογματικούς, ή εθνικούς λόγους αλλά, γιατί η ανώτερη εκκλησιαστική κάστα εκτίμησε, ότι με τους οθωμανούς θα διατηρούσε τα επί βυζαντινών αυτοκρατόρων προνόμιά της.
Ωστόσο οι ερωτροτοπίες της χριστιανικής ορθοδοξίας με τους οθωμανούς είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα, πράγμα, που φανερώνει έμπειρο και μακροπρόθεσμο πολιτικό σχεδιασμό (άλλη μια απόδειξη ότι, δεν υφίσταντο δογματικοί ή εθνικοί λόγοι για την τουρκόφρονα στάση της εκκλησίας). Π.χ. οι μονές του επονομαζόμενου «Άγιου» Όρους, ήδη από το 1372 είχαν προσφέρει γήν και ύδωρ στον Σουλτάνο.

Φυσικά, η στάση αυτή του κλήρου δεν αποφασίστηκε με το αζημίωτο. Οι οθωμανοί αναγνωρίζοντας αμέσως την χριστιανική εκκλησία ως έναν ιστορικώς καταξιωμένο παράγοντα εδραίωσης κάθε εξουσίας (της δικής τους συμπεριλαμβανομένης), της παραχώρησαν προνόμια που δεν είχε ούτε επί βυζαντινής εποχής. Τα προνόμια αυτά είχαν φυσικά και πρωτίστως το ανάλογο υλικό-οικονομικό αντίκρυσμα. Ο Μωάμεθ ο Β΄ αμέσως μετά την κατάληψη της Νέας Ρώμης (Κων/πολης) αναγνώρισε ως Πατριάρχη και Εθνάρχη (Μιλιέτ- Μπασί) τον αντιδυτικό Γεννάδιο, παραχωρώντας του εξουσίες όχι μόνο θρησκευτικές, αλλά και πολιτικές και δικαστικές(1) .

Επίσης θέσπισε και ειδικές εισφορές υπέρ της εκκλησίας, όπως το να παραχωρήσει κάθε χριστιανός υπήκοος το 1/3 (!) της περιουσίας του υπέρ της(2). Με σουλτανικό διάταγμα η εκκλησία διατήρησε επίσης όλη την ακίνητη περιουσία της (εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων, βοσκοτόπια, εργαστήρια, ακόμα και ολόκληρα χωριά) πλήρως απαλλαγμένη από φόρους(3), ενώ το πατριαρχικό ταμείο απηλλάγη κι αυτό από τη φορολογία πλην ορισμένων τελών(2).

Με την πάροδο του χρόνου διάφορα σουλτανικά διατάγματα τροποποίησαν τις αρχικές συμφωνίες μεταξύ εκκλησίας και οθωμανικής εξουσίας. Όπως συμβαίνει σε όλα τα καθεστώτα με αυξημένο βαθμό διαφθοράς, έτσι και στην οθωμανική αυτοκρατορία τα διάφορα αξιώματα αγοράζονταν με τις μεθόδους της δωροδοκίας, ή της δημοπρασίας (κάτι που, όπως γνωρίζουμε, εξακολουθεί να ισχύει πιο συγκαλυμμένα, με μια πληθώρα τρόπων στη σύγχρονη νεοελλάδα).

Έτσι ο Παχώμιος ο Β΄ δωροδόκησε με 12.000 χρυσά νομίσματα τον διοικητή της Κων/πολης για να τον υποστηρίξει στη διεκδίκηση του πατριαρχικού αξιώματος. Ενώ ο αρχιμανδρίτης Φιλιππουπόλεως πλήρωσε αρχικά 24.000 χρυσά νομίσματα για να γίνει πατριάρχης, αναγκάστηκε εκ των υστέρων να συμπληρώσει και με άλλα, για να μην χάσει τον πατριαρχικό θρόνο ανατρεπόμενος από τον ανταγωνιστή του, τον αδελφό τού εξορισθέντος Ιερεμίου Β΄, ο οποίος πρόσφερε το ποσό των 40.000(2).

Φυσικά όλες αυτές οι δαπάνες μετακυλίονταν στους ιεραρχικά κατώτερους, στις διάφορες επισκοπές, και λοιπές διοικητικές υποδιαιρέσεις της εκκλησίας, για να καταλήξουν τελικά υπερτροφικά διογκωμένες στο ποίμνιο. Έτσι ο πατριάρχης Τιμόθεος Α΄ (1654) αναγκάστηκε για να διατηρήσει τον θρόνο του να πληρώσει 100.000 χρυσά στον Μεγάλο Βεζύρη, όταν αποκαλύφθηκε, ότι είχε ήδη εισπράξει γι’ αυτή τη δουλειά 300.000 χρυσά από τους κατωτέρους του μητροπολίτες (οι οποίοι είχαν εισπράξει με τη σειρά τους από το ποίμνιο).

«Ανάρρηση στον πατριαρχικό θρόνο δεν γινόταν χωρίς άφθονο χρυσίον για την εξαγορά της σουλτανικής εξουσίας και χωρίς ραδιουργία για την υπονόμευση των κορυφαίων του ιερατείου. Στις μηχανορραφίες υπήρχε πλούσια παράδοση από το Βυζάντιο. Το χρήμα για τη συναλλαγή εξασφαλιζόταν με δάνεια από τούρκους μποσταντζήδες και καπιτζιμπασήδες, έλληνες γουναράδες και χασάπηδες και από εβραίους, αρμένιους και φράγκους σαράφηδες. Και η αποπληρωμή γινόταν με άγρια φορολόγηση και καταπίεση του ποιμνίου. 
Καθώς η σουλτανική «ταρίφα» για το πατριαρχικό αξίωμα ανέβαινε χρόνο με τον χρόνο –από 2.500 φλουριά το 1467, έφτασε τα 100.000 το 1622- οι οφειλές πολλαπλασιάζονταν και πολλοί πατριάρχες σέρνονταν στη φυλακή. Και όπως, μάλιστα, έλεγε ο πατριάρχης Σαμουήλ, “τα χρέη είχαν γίνει των της Αιγύπτου πυραμίδων υπερογκωδέστερα”»(4).
Ποσά που είναι δύσκολο να τα συλλάβει κανείς ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα. Το οικονομικό ρήμαγμά του από την εκκλησία έφερνε πολλές φορές σε τέτοια απόγνωση το ποίμνιο, ώστε αυτό να καταφεύγει στους οθωμανούς για προστασία. Έτσι από ένα τουρκικό φιρμάνι του 1701 πληροφορούμαστε π.χ. ότι «οι κατά καιρούς μητροπολίται Θεσσαλονίκης, μή αρκούμενοι εις την είσπραξιν συμφώνως με τον νόμον και τον κατάλογον, λαμβάνουν, παρά τα ειθισμένα, περισσότερα χρήματα παρ’ εκάστης οικίας, από δε τους ιερείς ζητούν ανά δύο χρυσά νομίσματα, τα οποία λαμβάνουν βία και τους αδικούν πολύ. 
Παρακάλεσαν δε όπου εκδοθεί αυτοκρατορικόν φιρμάνιον, ίνα μετά την κατά τα παλαιά έθιμά των καταβολήν των υποχρεωτικών των εισφορών μή οχλώνται ούτοι με την απαίτησιν περισσοτέρων χρημάτων αντιθέτως προς τα ειθισμένα κατά τον κατάλογον, να εμποδισθή δε και να αποσοβηθή η καταπίεσις αυτών»(5). Η «εθνοσωτήρια» και ποιμαντορική δράση της ορθοδοξίας έχει καταγραφεί και σε μια σειρά από σχετικές παροιμίες: «ακαμάτης και φαγάς, ψάλτης διάκος και παπάς», «του παπά η κοιλιά αμπάρι για να φάει και για να πάρει, του παπά η κοιλιά κοφίνι και μουρλός όπου του δίνει» κ.ά.(3).

Οποιοιδήποτε παραλληλισμοί με τη σημερινή -φανερή, ή μή- οικονομική, πολιτική κ.λπ. δράση της ορθόδοξης εκκλησίας, είναι, βέβαια, αναμενόμενοι.

ΚΟΤΣΑΜΠΑΣΗΔΕΣ: Είναι να αναρωτιέται κανείς, με τόσο χρυσό που μάζευε η εκκλησία από το «χριστεπώνυμο» ποίμνιο, πώς έμενε να φορολογήσουν κάτι οι τούρκοι. Οι οποίοι όπως είναι γνωστό φορολογούσαν με ένα επαχθέστατο, και πλήρως παραδομένο στη διαφθορά, σύστημα εκμίσθωσης των φόρων.

Δηλαδή εκχωρούσαν το δικαίωμα της είσπραξης των φόρων σε μεσάζοντες εκμισθωτές, οι οποίοι έκαναν κυριολεκτικά ό,τι ασυδοσία ήθελαν εις βάρος των ραγιάδων: «πλείσται όσαι παραβάσεις και καταπιέσεις εγίνοντο κατά την είσπραξη των φόρων, εάν ελάβωμεν υπ’ όψιν ότι ο εκμισθωτής ελάμβανε πολύ περισσότερα έναντι των όσων συνεφώνησεν»(2).

Το επικερδέστατο αυτό καθήκον τής είσπραξης των φόρων για λογαριασμό των οθωμανών, το είχαν αναλάβει οι χριστιανοί προύχοντες,, ή προεστοί, ή δημογέροντες, ή κοτζαμπάσηδες (ως συνήθως οι σεσημασμένοι εγκληματίες έχουν πολλά ονόματα, ψευδώνυμα, παρατσούκλια κ.λπ.).

Η κοινωνικοϊστορική καταγωγή τους ανιχνεύεται στους γαιοκτήμονες της τελευταίας βυζαντινής περιόδου και της πρώιμης οθωμανικής κατοχής. Επρόκειτο για ιδιοκτήτες μεγάλων κατοικημένων αγροτικών περιοχών (τσιφλικάδες), οι οποίοι, όπως και η εκκλησία, είτε κάλεσαν οι ίδιοι τους τούρκους αναγνωρίζοντάς τους προκαταβολικά ως κυριάρχους, είτε δεν προέβαλαν αντίσταση στην τουρκική προέλαση(6).

Για την «καλή διαγωγή», που επέδειξαν, οι τούρκοι τούς επέτρεψαν να κρατήσουν τις γαιοκτησίες τους. Παράλληλα τους αντάμειψαν, όπως και την εκκλησία, με μια σειρά νέων προνομίων, όπως η διατήρηση προσωπικών στρατιωτικών-αστυνομικών σωμάτων και η άσκηση δικαστικών, ή γραφειοκρατικών αρμοδιοτήτων, με κυριότερη την είσπραξη των κρατικών φόρων.



Σύμφωνα με τον υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Φωτάκο,

η ταύτισή τους με τους οθωμανούς δεν περιοριζόταν μόνο σε ενδυματολογικά ζητήματα,
όπως φαίνεται σε αυτό το σκίτσο της εποχής,
αλλά επεκτεινόταν και στον τρόπο ζωής και στη νοοτροπία,
πράγμα που φανερώνει και τον μεγάλο βαθμό εκτουρκισμού τους.
 

Οι κοτσαμπάσηδες αποτελούν συνηθέστατα απογόνους των πρώτων εκείνων συνεργατών των οθωμανών. Συγκροτούν την αγροτική (και στα νησιά, την πλοιοκτητική) αριστοκρατία της προεπαναστατικής εποχής. Η βασικότερη δραστηριότητά τους είναι, φυσικά, η είσπραξη των κρατικών φόρων, κάτι που τους καθιστά πρόθυμους τοποτηρητές (ρουφιάνους) των οθωμανών.

Οι «εκλογές» που διεξάγονταν στις αγροτικές κοινότητες σχετικά με το ποιοί θα εκπροσωπούν τους κατακτημένους απέναντι στους τούρκους, συνήθως επικύρωναν το, ουσιαστικά, κληρονομικό δικαίωμα των κοτσαμπασήδων να λειτουργούν ως μαντρόσκυλα της οθωμανικής εξουσίας (συγκρίνατε με τις εκλογές της «βίας και νοθείας» της πολύ πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, τα σύγχρονα νομικά εκλογικά μαγειρέματα, τις κληρονομικές κρυπτοδυναστείες της σημερινής νεοελλάδας κλπ.).

«Οι κοτσαμπάσιδες, ή προύχοντες δεν ήσαν λαοπρόβλητοι καθώς τινές γράφουσι και λέγουσι. Αλλ’ ήσαν ένα σώμα ενωμένον δια του μεταξύ των συμφέροντος […] Όλος ο θόρυβος και η κίνησις εγένετο προς το συμφέρον των τούρκων και των συντρόφων των κοτσαμπάσιδων […] Ούτοι ενήργουν ως υπηρέται των ορέξεων των τούρκων και το επάγγελμα αυτό ήτο ο πόρος της απαλλαγής των από τα βάρη και τας φορολογίας. Εισέπραττον εκατόν και έδιδον μόνον εικοσιπέντε, εξαπατώντες τους τούρκους. Τοιούτος ήτο ο κοτσάμπασης, όστις κατά τα άλλα πάντα εμιμείτο τον τούρκον, καθώς εις την ενδυμασίαν, εις τους εξωτερικούς τρόπους και εις τα της οικίας του. Η ευζωία του ήτο ομοία με εκείνην του τούρκου και μόνο κατά το όνομα διέφερεν, αντί π.χ. να τον λέγουν Χασάνην, τον έλεγαν Γιάννην κα αντί να πηγαίνει εις το τζαμί επήγαινε εις εκκλησίαν»(7).

Ο γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ μας δίνει και μια μαρτυρία της διαπλοκής τους με τον ορθόδοξο κλήρο:

«Οι κοτζαμπάσηδες είναι οι πιο ποταποί πράκτορες και οι πιο αξιοπεριφρόνητοι σατράπες του σουλτάνου. Η μόνη τους ασχολία είναι πώς να κάνουν να περάσουν οι εκβιασμοί τους και στήνουν την περιουσία τους πάνω στις ατιμίες που διαπράττουν και στην καταπίεση του λαού. Αναίσθητα τέρατα, βάρβαροι αδελφοί […] Καθώς κρατάνε από οικογένειες που κατέχουν τις επισκοπές, καλούν τους ιεράρχες στις αντιδικίες που ξεσπάνε κι ο φόβος του αφορισμού κάνει και τους πιο σκληροτράχηλους να επανέρχονται στην τάξη»(8) (ως γνωστόν ο αφορισμός ήταν το μόνιμο φόβητρο της εκκλησίας προς κάθε δυστροπούντα ραγιά: η ίδια η επανάσταση αφορίστηκε, καθώς και πολλοί επαναστάτες ονομαστικά(11))

Ωστόσο οι περισσότερο ευφυείς και ανυπότακτοι από τους κατακτημένους, τους μισούσαν και δεν έχαναν ευκαιρία να τους τρομοκρατούν, να τους ληστεύουν, ή και να τους σκοτώνουν (όπως έκαναν συχνά οι κλέφτικες ομάδες). Πολλές φορές οι εξαθλιωμένοι ραγιάδες κατέφευγαν στην διαιτησία των τούρκων για να ανακουφιστούν από τους άρπαγες αυτούς ομοεθνείς τους. Έτσι, δεν ήσαν λίγες οι φορές που οι τούρκοι αναγκάστηκαν να παίξουν έναν πυροσβεστικό ρόλο, προκειμένου να αποφύγουν ανεπιθύμητες εκρήξεις της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Η εναντίον τών κοτσαμπασήδων απέχθεια συναντάται και στα δημοτικά τραγούδια, όπως σε αυτό το ηπειρώτικο:

«Εκείνον τον παλιό καιρό και το παλιό ζαμάνι / μ’ είχεν η χώρα προεστό μ’ είχεν η χώρα πρώτον / κι αντά ‘ριχνα στο δόσιμο και το βαρύ τεφτέρι / δέκα στους πλούσιους έριχνα, στις χήρες δεκαπέντε / στη δόλια τη φτωχολογιά έριχνα τριανταπέντε / Κ’ η φτώχεια κλάψαν έκαμε, κλάψαν από τ’ εμένα / και ο πασάς επρόσταξε, μώκοψαν το κεφάλι»

(αξίζει να προσεχθεί η αναλογία με το βυζαντινότροπο φορολογικό σύστημα της νεοελλάδας, όπου ευνοείται φεουδαρχικότατα η φοροαπαλλαγή κάποιας –συνήθως κληρονομικής- οικονομικής ελίτ, ενώ οι αναλογισμένες φορολογικές υποχρεώσεις αυξάνονται προκλητικά όσο κατεβαίνουν στην κοινωνικοοικονομική κλίμακα)

ΦΑΝΑΡΙΩΤΕΣ: Πρόκειται για τους ιστορικούς, ψυχικούς και ηθικούς προγόνους των συγχρόνων νεοελλήνων «δημοσίων» ανδρών και γυναικών. Πήραν την ονομασία τους από τη συνοικία Φανάρι της Κων/πολης, όπου εγκαταστάθηκε το πατριαρχείο το 1601. Γύρω από το τελευταίο θα συγκεντρωθεί ο χριστιανικός οικονομικός και πνευματικός κόσμος.

Οι τούρκοι χρησιμοποίησαν τους φαναριώτες ως ανώτερα διοικητικά και διπλωματικά στελέχη. Θα αρχίσουν από επίσημοι διερμηνείς (δραγουμάνοι) της Πύλης και πρεσβευτές και θα εξελιχθούν σε πανίσχυρους άρχοντες των παραδουνάβιων, υποτελών στους οθωμανούς, ηγεμονιών (π.χ. Μολδοβλαχία).

«Οι Φαναριώτες ανήκαν στην προνομιούχα τάξη της οθωμανικής κοινωνίας […] λιμασμένοι για εξουσία και πλούτη μηχανορραφούσαν, έστηναν ενέδρες, συκοφαντούσαν, δωροδοκούσαν[…] πάσχιζαν με την αρπαγή, την καταπίεση και τους εκβιασμούς να θησαυρίσουν σε ένα ή δύο χρόνια»(9)

(όπως δηλ. κάνουν και οι σημερινοί νεοέλληνες πολιτικάντηδες ευθύς μόλις κερδίσουν εξουσιαστικά πόστα: γνωρίζοντας ότι η «θητεία» τους έχει ημερομηνία λήξης, προσπαθούν να αρπάξουν ό,τι μπορούν, αδιαφορώντας προκλητικά για τα «σκάνδαλα», που κάποια στιγμή θα έλθουν στο φως, αφού γνωρίζουν ότι θα μείνουν ατιμώρητοι).

Οι φαναριώτες, χαρισματικοί κληρονόμοι της τέχνης της λεπτής βυζαντινής μηχανορραφίας, διαπλέχθηκαν στενότατα (όπως και οι σημερινοί ρωμηοί πολιτικάντηδες) με την ορθόδοξη εκκλησία:

«Το όρος Άθως , διαμονή των πιο πλούσιων και ισχυρών καλογήρων απ’ αυτούς που έχουν διασκορπιστεί στην Ελλάδα, αντί να είναι άσυλο ειρήνης και ανάπαυσης είναι, όπως αποδεικνύεται, το κρησφύγετο της διχόνοιας και της διαβολής […] Αν το όρος Άθως είναι ένα αδιάκοπο θέατρο διχόνοιας και διαβολών, δεν είναι, ωστόσο, παρά μόνο το σημείο, όπου καταλήγουν οι πιο ισχυρές και αποτελεσματικές από αυτές που γίνονται στο Φανάρι. Σ’ αυτή τη συνοικία της ολιγαρχίας εξυφαίνονται οι μεγάλες σκευωρίες, για να προωθήσουν στο πατριαρχικό αξίωμα έναν Έλληνα πρίγκηπα, απλό ως τότε καλόγηρο στο όρος Άθως. Δωροδικούν με χρήματα τον βεζίρη ή εκείνους που τον πλησιάζουν, πολιορκούν μάλιστα τον σουλτάνο, ο οποίος δίνει το αξίωμα»(8).
«Ως σκώληξ εισδύων εις σώμα ζων και βιβρώσκων αυτό έως ου καταστρέψει τα κύρια αυτού όργανα, ούτω και οι Φαναριώται δια της δεσποτικής αυτής πιέσεως και τών εκ τούτων επιβληθέντων νόμων, δια της εισαγωγής διεφθαρμένων καλογήρων και επί τέλους διά της ιδίας αυτών διαφθοράς διέφθειραν και εξευτέλισαν τον λαόν τούτον»(9). (Κατά τον ίδιο τρόπο που οι άξιοι διάδοχοί τους, οι σημερινοί ρωμηοί πολιτικάντηδες, έχουν επεκτείνει την διαφθορά ακόμα και στις απλούστερες καθημερινές συναλλαγές μεταξύ των «απλών» πολιτών, καθιστώντας τους, έξυπνα, συμμέτοχους και συνένοχους του φαινομένου και χαρίζοντας στη χώρα το παγκόσμιο πρωτάθλημα διαφθοράς).

Με το ξέσπασμα της επανάστασης θα ζυγίσουν συμφεροντολογικά την κατάσταση και πολλοί (Μαυροκορδάτος, Κωλέτης κ.ά.) θα σπεύσουν στην Ελλάδα, η οποία αποτελούσε γι’ αυτούς ένα πολλά υποσχόμενο διανοιγόμενο πεδίο καρριέρας. Εκεί θα εντυπωσιάσουν τους, κατά κανόνα αμόρφωτους, εξεγερμένους, με τον κοσμοπολίτικο «αέρα» τους, τη γλωσσομάθειά τους, τη γνώση τους της διεθνούς πολιτικής κατάστασης και θα επιδιώξουν να ηγηθούν πολιτικοστρατιωτικά.

Επιχείρησαν να εδραιωθούν και να κατοχυρώσουν προκαταβολικά την μερίδα του λέοντος στην εξουσιαστική πίτα της μετεπαναστατικής ελληνικής κοινωνίας. Στην πραγματικότητα μετέφεραν στο επαναστατικό στρατόπεδο τα βυζαντινοθρεμμένα ήθη των αδιάκοπων μηχανορραφιών και της εξουσιομανίας τους. Έβαλαν έτσι επανειλημμένα την επανάσταση σε μεγάλους κινδύνους. Αργότερα και σε συνεργασία με την μεγαλύτερη μερίδα του κλήρου θα εισηγηθούν την «Μεγάλη Ιδέα», για να αποπροσανατολίσουν τον πληθυσμό ως προς τα διαιωνιζόμενα προβλήματά του, τα οποία υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είχαν αντιμετωπίσει οι μετεπαναστατικές κυβερνήσεις.



Άλλη μια περίπτωση ενδυματολογικής –και όχι μόνο– ταύτισης κάποιων προνομιούχων

–κατ’ όνομα μόνο «κατακτημένων»– με τους τούρκους.
Όταν, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης,
κάμποσοι από αυτούς έσπευσαν στην Ελλάδα,
για να προκαταλάβουν τους θώκους της μετεπαναστατικής εξουσίας,
φόρεσαν, φυσικά, τα λεγόμενα «φράγκικα».
 

Φυσικά, το ίδιο συμφεροντολογικά και καιροσκοπικά θα λειτουργήσουν και οι ελλαδικές χριστιανικές εξουσιαστικές ομάδες –κλήρος και κοτσαμπάσηδες – οι οποίες, αν και τις περισσότερες φορές σύρθηκαν παρά τη θέλησή τους από την ορμή των εξεγερμένων, έμειναν πάντα στα μετόπισθεν, προετοιμαζόμενες, είτε να διασφαλίσουν την συνέχιση της ηγετικής θέσης τους σε μια μελλοντικώς ελεύθερη Ελλάδα, είτε να συνθηκολογήσουν με τους τούρκους αν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.

ΣΗΜΕΡΑ: Η διαπλοκή των χριστιανικών εξουσιαστικών ομάδων, τόσο μεταξύ τους όσο και με τους οθωμανούς κυριάρχους, είχε καταγγελθεί απερίφραστα από τον νεοελληνικό Διαφωτισμό. Το πιο παραστατικό παράδειγμα τέτοιας καταγγελίας αποτελεί η περίφημη «Ελληνική Νομαρχία» τού Ανωνύμου τού Έλληνος (ένα βιβλίο, που, κατά τη γνώμη του γράφοντος, θα έπρεπε να διδάσκεται σαν ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία, ως ένας συνδυασμός κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας και αγωγής τού -ευνομούμενου- πολίτη).

Διαβάζοντάς το δεν είναι δύσκολο να κάνει κανείς τους ευνόητους παραλληλισμούς με την σημερινή εποχή και να κατανοήσει, ότι τα διάφορα γεγονότα διαφθοράς και διαπλοκής του δημόσιου βίου, που με τόση δημοσιογραφική υποκρισία καταγγέλονται σήμερα, είναι στην πραγματικότητα καταστάσεις, που ξεκινούν πολύ παλαιότερα της δαιμονοποιημένης τουρκοκρατίας:

«Εκείνοι οι αυτόματοι και ουτιδανοί άρχοντες, οι φυλάργυροι και αμαθείς αρχιεπίσκοποι. Εκείνοι οι αυθάδεις και όντως βάρβαροι προεστοί […] Τι λέγουσι λοιπόν, αυτοί οι βρωμεροί και χυδαιότατοι άνθρωποι; “Πώς είναι δυνατόν να κινηθεί ένα τόσο μεγάλο Βασίλειον; Ημείς δεν ημπορούμεν να κυβερνηθώμεν μόνοι μας Πού να εύρωμεν άλλον βασιλέα τόσο εύσπλαγχνον και τόσο καλόν” (σ.σ.: ενν. ο Σουλτάνος που θεωρείτο από την ορθόδοξη εκκλησία θεόσταλτος- τα ίδια λέγονται και σήμερα, ότι δήθεν δεν είναι δυνατόν να κυβερνηθεί η χώρα χωρίς τους μπουνταλάδες γόνους των διαφόρων κρυπτοδυναστειών, τα λαμόγια της οικονομικής ζωής και την … «ορθοδοξία») […] μάλιστα εκείνοι οι βρωμοάρχοντες της Κωνσταντινουπόλεως, οπού όσον τύφος και αλαζονείαν έχουσι, άλλη τόση αμάθεια […] Τι λοιπόν ημπορώ να τους είπω δια να τους καταπείσω; να τούς κράξω ίσως ατίμους; Αλλ’ αυτοί το έχουν δια προτέρημα».
«Μηχανορράφοι», «κοιλιές-αμπάρια», «καταπιεστές», «συμφεροντολόγοι», «υπηρέτες των Τούρκων», «απατεώνες», «ποταποί πράκτορες», «αξιοπεριφρόνητοι», «αναίσθητοι», «βάρβαροι», «εκβιαστές», «άτιμοι», «λιμασμένοι για εξουσία και πλούτη», «συκοφάντες», «σκευωροί», «σκουλήκια», «ουτιδανοί», «φιλάργυροι», «αμαθείς», «βρωμεροί», «χυδαιότατοι», «αλαζόνες», «βρωμοάρχοντες», είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς, που έχουν αποδώσει οι ιστορικές πηγές και η ιστοριογραφία στους επισκόπους, κοτσαμπάσηδες και φαναριώτες. 
Είναι δύσκολο έως αδύνατο να βρεθεί έστω και ένας σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, που να μην ταιριάζει και για τούς σημερινούς τους επιγόνους. Όσοι από αυτούς τόλμησαν να έλθουν σε σύγκρουση με το «συνάφι» της διαπλοκής (π.χ. Καποδίστριας, Βενιζέλος), είτε δολοφονήθηκαν, είτε αναθεματίστηκαν, αφορίστηκαν κ.λπ.(11).

Τελικά τί επετεύχθη με την επανάσταση; Tί άλλαξε εκτός από το ότι έφυγαν οι Τούρκοι; Οι οποίοι απ’ ό,τι φαίνεται δεν ήσαν η κύρια αιτία των δεινών του ελληνικού λαού. Μέσω της τουρκοκρατίας το «Βυζάντιο» αναγεννήθηκε και διένυσε την ακμαιότερη ίσως περίοδο της ιστορίας του. Το κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, και ηθικό «Βυζάντιο» είναι που διέσωσε η ορθόδοξη εκκλησία και όχι φυσικά τούς υπόδουλους, τους οποίους καταπίεσε με τον πλέον κτηνώδη τρόπο.

Οι τούρκοι απλώς αναπαρήγαγαν και εκμεταλλεύτηκαν ένα φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας (διαπλοκή-διαφθορά), που αποτελούσε εγγενές χαρακτηριστικό της «βυζαντινής» κοινωνίας και εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τό διάδοχό της σημερινό ρωμέϊκο κρατίδιο. Το τελευταίο, παρά το δυτικοφανές επίχρισμα της καθημερινότητάς του, εξακολουθεί να επιβιώνει ως μια φαινομενικά ηπιότερη εκδοχή του βυζαντινού μεσαιωνισμού.

Πρόκειται για ένα τελευταίο μεσαιωνικό απολειφάδι-παραφωνία στη σύγχρονη Ευρώπη, στο οποίο η διαδικασία του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού δεν ολοκληρώθηκε ακόμα. «Λαδώματα», «μίζες», ρουσφέτια, εξαγορά αξιωμάτων με κάθε μέσο (χρήμα, εκδουλεύσεις, γλύψιμο, παροχή «υπηρεσιών» κλπ), αναξιοκρατία/βλακοκρατία(12), πολιτικοί που είναι παρακοιμώμενοι του καλογερισμού(13), παντοειδείς καταχρήσεις της δημόσιας περιουσίας, «αναπτυξιακή» καταστροφή της χώρας (και ταυτόχρονη υπονόμευση κάθε απόπειρας γνήσιας και κοινωνικώς επωφελούς ανάπτυξης), πελατειακές σχέσεις, φεουδαρχικής αντίληψης φορολογικό σύστημα, καθώς και ένα άγραφο Δίκαιο της Σιωπής/Συγκάλυψης, έχουν παγιωθεί στη συλλογική συνείδηση της νεοελλάδας.

Και πλέον αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του αξιακού συστήματος του –εξαγορασμένου και συνένοχου- «μέσου» νεοέλληνα.

Όλα αυτά, μέσα από ένα πλήρως νομότυπο δίκτυο προσώπων και μηχανισμών («συνάφι») -τού οποίου η εμφανέστερη εκδήλωση είναι μια γενικευμένη υποκρισία- συνθέτουν μια, μοναδική στον κόσμο, περίπτωση «εκσυγχρονισμένης» νεοβυζαντινής κοινωνίας.

Σημειώσεις:

 

(1) Φιλήμονος, Δοκίμιον ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρείας, εκδόσεις Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη, 1971.

(2) Λ. Θ. Χουμανίδη (καθηγητού Α.Β.Σ.Π.) Μαθήματα ιστορίας οικονομικού βίου, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1969.

(3) Ομάδα ενάντια στη Λήθη, Κυριαρχία και κοινωνικοί αγώνες στον ελλαδικό χώρο, τόμος 1ος, εκδόσεις Αναρχική Αρχειοθήκη, Αθήνα 1996.

(4) Κυριάκου Σιμόπουλου, Η διαφθορά της Εξουσίας , Αθήνα 1992.

(5) Γ. Κοντογιώργη, Φ. Βώρου , Θέματα νεώτερης και σύγχρονης Ιστορίας από τις πηγές, εκδόσεις Ο.Ε.Δ.Β. Αθήνα 1984.

(6) Βλ. καθησυχαστική επιστολή του Μωάμεθ Β’ το 1454, προς τους άρχοντες της Πελοποννήσου (αναφέρεται από τον Κωνσταντίνο Σάθα στο «Έλληνες στρατιώται εν τη Δύσει» σ. 127).

(7) Φώτιου Χρυσανθόπουλου, ή Φωτάκου (υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη), Απομνημονεύματα, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.

(8) Πουκεβίλ, Ταξίδι στον Μοριά, εκδόσεις αδελφών Τολίδη, Αθήνα 1980.

(9) Κυριάκου Σιμόπουλου, Βασανιστήρια και Εξουσία, Αθήνα 1987.

(10) Γιάννη Σκαρίμπα, Το ’21 και η Αλήθεια, εκδόσεις Κάκτος, 1977.

(11) Βλ. Μάριου Πλωρίτη, Τα εθνο-τροφεία, εφημερίδα «Το Βήμα», φύλλο 12993, 16/7/2000.

(13) Σύμφωνα με τα όσα δήλωσαν «ιερομόναχοι» του Αγίου Όρους σε τηλεοπτική εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας («Κοινωνία ώρα μηδέν», κανάλι Mega, 11/9/2008) ο πρωθυπουργός της χώρας (Κ. Καραμανλής), όσο και ο εκλεκτός του «πρωτονοτάριος» (Θ. Ρουσόπουλος), κατά τις επισκέψεις τους στο Άγιο Όρος κοιμούνταν στο ίδιο το κελί του ηγουμένου/επιχειρηματία -και κατηγορούμενου για πολλαπλά οικονομικά εγκλήματα- Εφραίμ..!

---------------------------------------------------------------


Στις 23 Μαΐου 2015 - 2:02 μ.μ., ο χρήστης aristofilos akritidis <aristofilos@hotmail.com> έγραψε:
Πιό ανθελληνική σχολή, απο την χριστιανική  διδασκαλία ,δεν υπάρχει !!!! Οι  φερόμενοι χριστιανοί ,εκτός απο παραπλανημένοι,είναι και ευκολόπιστοι ,που πιστεύουν σε εβραικά παραμύθια ,τα οποία έκλεψαν απο τους μύθους τον προγόνων μας ,αλλάζοντας ,και παραφράζοντας τα ονόματα τον ηρώων μας ,με εβραικά ονόματα ! Ίακχος Βάκχος =  Ιαχωβάς   ,Μίνωας =Μωυσής  ,Δευκαλίωνας =Νώας   Ιάσονας (Ιάσων) = Ιησούς ,που είναι κλεμμένη απο την αληθινή ιστορία του ιατρού και μύστη Απολλωνίου Τυανέα ,  ακόμα  και την ηλικία θανάτου τον 33 ετών ,του μεγάλου Έλληνα (θεού) Αλεξάνδρου ,το έχουν προσαρμώσει ,στον θάνατο του ανύπαρκτου ιησού κλπ..κλπ..   Όποιος δεν τα βλέπει όλα αυτά , είναι τυφλός ,ή μωρός !!! Ο χριστιανισμός είναι ένα παραμύθι που για 1700 χρόνια συναίχεια προσθέτει ιστοριούλες ,παραμυθάκια,  συμπληρώνοντας την βίβλο ,για να ταιριάζει με κάθε εποχή ,και με την επιστήμη ,που η ίδια έχει καταδικάσει !!! Διαβάζοντας τα συναξάρια ,και την βίβλο μπορεί κάποιος να καταλάβει την παράνοια αυτής της θρησκείας !!!

 


 

Date: Sat, 23 May 2015 00:09:43 +0300
Subject: Re: Ελληνισμός και το όνομα αυτού ...Ιωήλ
From: filargos@gmail.com
To: aristotelianmarathon@live.com
CC: jdimi1@optusnet.com.au; pitago99@gmail.com; info@berlin-athen.eu; likmalpha@yahoo.gr; dio-nysio@libero.it; anatoly@otenet.gr; info@eurodiaxirisi.gr; zeyss@otenet.gr; michael@greatlie.com; isimeria@freemail.gr; kalami@kalami.net; gmihelis@gmail.com; alkaiosi@yahoo.gr; mstoikos@yahoo.gr; pappaefi@gmail.com; spiroskamp@hotmail.com; aristofilos@hotmail.com; info@runningnews.gr; mary.g@hotmail.gr; la.cones@hotmail.com; iasonvasiliki@gmail.com; ariadneangelidou@gmail.com; parea2010@gmail.com; laikometopo@gmail.com; info@print-24.gr; aristotelisellin@hotmail.com; yanniskat@gmail.com; sofia.athini@gmail.com; athanasios17@hotmail.com; tzampazisk@gmail.com; kakogeorgiou@yahoo.de; iero.phaethon@gmail.com; ggserres@otenet.gr; laistera59@hotmail.com; diamantisgio@gmail.com; teledein@hotmail.com; kostas01@otenet.gr; agrodios@gmail.com; ioulianos1940@gmail.com; papadakis@antenna.gr; ydrox33@hotmail.com; stavgro@gmail.com; oraio@oraiokastro.net; fotinos.george@gmail.com; goulasnikoslarisa@gmail.com; marsaxen@hotmail.com; kakogeorgiou@live.de; info@apollonrunnersclub.gr; georkon@otenet.gr; omgrunnersclub@gmail.com; nferetzakis@hotmail.com; apsd.zeus@gmail.com; elas@otenet.gr; runningclubsdt@gmail.com; spymaragkos@hotmail.com; apodimo@yahoo.gr; sdymess@yahoo.gr; tzampazizk@gmail.com; npazaitis@hotmail.com; lepantorunners@gmail.com; efklisrunnersclub@gmail.com; sdypatras@gmail.com; panospol1@gmail.com; pkabouropoulos@gmail.com; tsepoulidoumaia@gmail.com; badoulasdim@hotmail.com; zitani@otenet.gr


Αξιότιμε Αριστοτέλη και σεβαστέ κύριε Σαρίδη, αγαπητοί Φίλοι.

Παρακαλώ πολύ δείτε τη δική μου τελική συμμετοχή περί «Χριστιανισμού και Ελληνισμού» στην ακόλουθη διεύθυνση:

Σχολιάστε αν το επιθυμείτε κι όσοι κρίνετε ότι κάτι τι αφορά στις δημοσιεύσεις Σας πράξετε ως πρέπει στα του οίκου Σας.

φίλΑργος

http://www.pagosmies-enomenes-politeies.com/414353824

 

------------------------------------------------------------------

 

Εμμανουήλ Σαρίδης

info@berlin-athen.eu

 

Δεν έχει νόημα να αντιπαρατεθώ στο κείμενο του jdimi1@optusnet.com.au που θα διαβάσετε παρακάτω, γιατί πρόκειται για συγκαλυμένη προπαγάνδα υπέρ της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης μέσω της θρησκείας. Μια άλλη μορφή της πολιτικής παγκοσμιοποίησης του ΓΑΠ, που στην πραγματικότητα λέγεται Jeffrey Papandreou, που την ασκούσε μέσω της οικονομίας και της πολιτικής σε συνεργασία με την Goldman Sachs, το γνωστό πιά παιχνίδι της χρηματοπιστωτικής απάτης που έβαλε απο την πίσω πόρτα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) στα χρέη της Ελλάδος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπογράφοντας το  εγκληματικό Μνημόνιο. Το οποίο συνεχίζει να εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ.

Το θέμα αυτό δεν έχει συζητηθεί στην Ελλάδα κατα βάθος, διότι οι συμβουλάτορες του ΣΥΡΙΖΑ, το γερμανικό κόμμα DIE LINKE (Η Αριστερά) το γύρισαν απο δώ και απο κεί ώσπου το εγκλημα του Παπανδρέου ξεχάστηκε και φορτώθηκε στον Σαμαρά, που γι' αυτό έχασε τις τελευταίες εκλογές - και τις κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι αυτοί λοιπόν, ο καθένας απο την μεριά του, ο ένας απο την πλευρά της οικονομίας και ό άλλος απο την πλευρά της θρησκείας, και χωρίς καλά-καλα να καταλαβαίνουν τί πραγματικά κάνουν, προπαγανδίζουν σαν μεγάφωνα την παγκοσμιοποοίηση των μεγιστάνων του χρήματος και της απάτης, που οδηγούνται απο την "ευγενή ράτσα εκ της χάριτος του πνεύματος", όπως γράφει και ο φίλος μου Γιώργος Χατζηθεοδώρου.

"Ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος" λέει - ή μάλλον έλεγε, γιατί εν τω μεταξύ το ξέχασε και αυτό - ο σοφός (!;) λαός. Γιατί και πρίν την εκσυγχρονιστική πολιτική του Σημίτη τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα, όμως με τους Σημίτηδες και τους Παπανδρέους, ιδιαίτερα δε με τον ΓΑΠ και το Μνημόνιο που υπέγραψε, φτάσαμε στον σημερινό πάτο, αποκτήσαμε μια κυβέρνηση κοκορόμυαλων δήθεν σοσιαλιστών, που εδώ και μήνες τώρα προσπαθούν να μάθουν κουρέας στου κασίδη το κεφάλι. Και μας κάναν σαν χώρα να έχουμε χάσει την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία μας και να έχουμε γίνει οι επαίτες της Ευρώπης.

Σχετικά τώρα με την χριστιανική παγκοσμιοποίηση που αναδύεται απο το κείμενο του jdimi1@optusnet.com.au να πώ και τα εξής. Στο Βερολίνο που μένω, αλλά και σε ολόκληρη την Γερμανία έχουμε απο καιρό τώρα ένα δραστήριο (!) κίνημα που λέγεται "Οικουμενικό Κίνημα" (Ökumenische Bewegung), μια στενή συνεργασία μεταξύ Εβραίων, Καθολικών, Διαμαρτυρομένων και Ορθοδόξων. Που λέει βέβαια ένα σωρό χριστιανικά, θρησκευτικά, ανθρώπινα, ωραία και καλά, στην πραγματικότητα όμως πάει να βάλει όλες αυτές τις θρησκείες που έχουν τις ρίζες τους στον Εβραίο Αβραάμ υπο την σκέπη των Ιουδαίων ή Εβραίων ή Αμερικανο-Ισραηλιτών.

Μετά την οικονομική Παγκοσμιοποίηση λοιπόν νάσου και η Θρησκευτική Παγκοσμιοποίηση. Υπο την αιγίδα της "ευγενούς ράτσας εκ της χάριτος του πνεύματος".

Λέμε ότι καταγόμαστε απο τους αρχαίους Έλληνες, όμως έχουμε μια εβραϊκή θρησκεία, ναι, αυτή που μας μαθαίνει στα σχολεία και την εκκλησία, ότι οι ένδοξοι προπάτορες μας ήταν ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και όχι ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Στην εβραϊκή (!;) αυτή εκκλησία ακούς κάθε Κυριακή να υμνούν τον ισραηλινό σιωνισμό του εγκλήματος  ("Χαίρε και αγάλλου Σιών") και εσύ, αντί να βγαίνεις απο τα ρούχα σου, λές χαμηλόφωνα αμήν. Και τι να πώ για το ότι οι μισοί Έλληνες έχουμε εβραϊκά ονόματα, όπως και εγώ ο ίδιος, γιατί έτσι το θέλει το αντέτι, δηλαδή αυτό που η εκκλησία επέβαλε στον κόσμο, την διαιώνιση των εβραϊκών ονομάτων, που πάνε απο τον παππού στον γιο κ.λπ. Πότε θα αλλάξουν αυτά; Βλέπει κανείς φώς;

------------------------------------------------------------------


Στις 14 Μαΐου 2015 - 11:25 π.μ., ο χρήστης aristotelis kakogeorgiou <aristotelianmarathon@live.com> έγραψε:
Αγαπητέ φίλε Δημήτρη,
Μην γενικεύεις κάθε αποψή σου. Και βέβαια μέσα στους λεγόμενους αρχαιολάτρες και μάλιστα  στους δήθεν μπροστάρηδες υπάρχουν  οι τύποι που  αναφέρεις όπως και σε κάθε  άλλο κίνημα. Οι ιδεαλιστές και οι γνήσιοι οπαδοί κάθε κινήματος είναι λίγοι και  σίγουρα ποδοπατούνται από αυτούς που μάχονται όχι για την βελτίωση  του κοινωνικού γίγνεσθαι αλλά για την εξουσία και την καρέκλα. Δεν φταίει ούτε το κίνημα, ούτε η οργάνωση, ούτε η αρχαιολατρεία αλλά οι άνθρωποι. Το ξέρεις καλά εσύ που είσαι όπως  αντιλαμβάνομαι πολύ χριστιανός πόσοι σκάρτοι πνευματικοί ηγέτες πλαισιώνουν τους "ιερούς" χώρους του χριστιανισμού. Έτσι και στους λεγόμενου αρχαιολάτρες. Όμως δεν μπορείς να βάζεις  τους πάντες σε ένα σακί. Όλα τα κινήματα και οι ομάδες οφείλουν να έχουν έναν κοινό στόχο. Ποιος είναι αυτός; Πολύ απλά. Η βελτίωση του κοινωνικού γίγνεσθαι και η προστασία της μητέρας φύσης. Και όλα αυτά αρχίζουν από την προσπάθεια που κάνει ο καθένας μας να αλλάξει τον δικό του ψυχικό κόσμος ώστε να τον κυριαρχεί και να τον οδηγεί στα μονοπάτια της αρετής. Εάν εκλείψουν αυτοί οι στόχοι η κάθε οργάνωση και το κάθε κίνημα είναι μόνο ζημιά και γεννάει νέα παράσιτα, βδέλλες και ύαινες που καταλιστεύουν τον απλό και αφελή άνθρωπο.
φιλικότατα
Αριστοτέλης Κακογεωργίου από την Ομάδα "Ε"


From: jdimi1@optusnet.com.au
To: jdimi1@optusnet.com.au
Subject: FW: Ελληνισμός και το όνομα αυτού ...Ιωήλ
Date: Wed, 13 May 2015 14:03:45 +1000

 
 
Τα Ελληνικά φίλε που μιλάμε το οφείλουμε στους Έλληνες Λογίους που έφυγαν στην Ιταλία,
Καί από τα μέρη που είχαν κατακτήσει οι Βενετσιάνοι,
 
Μα, σοβαρολογειτε κυριε;;;   Αν ειναι δυνατον να διαβαζω αυτες τις ανοησιες. Ηθελα να ηξερα σε πια σχολη φοιτησατε, ασφαλως σε Ανθελληνικη, Ω! βεβαια, δυστυχως εχει καμποσες η Πατριδα μας, π.χ. τους Αρχαιοφιλους η΄ Αρχαιολατρεις (εδω εννοω τον πυρινα τους, οχι τα κουταβακια που ακολουθουν και δεν ξερουν τι τους γινεται)  και απο εντυπα π.χ. ειναι ο Δαυλος, δεν ξαιρω αν βγαινει ακομα. Να εισαι καλα φιλε καλη σου μερα   Γιαννης Δημητρουλας Μελβουρνη Αυστραλιας
 
------------------------------------------------------------------

 

From: NIKOS PAZAITIS [mailto:npazaitis@hotmail.com]
Sent: Thursday, 7 May 2015 2:55 PM
To: jd
Subject: RE: Ελληνισμός και το όνομα αυτού ...Ιωήλ

 
Καί είπεν ο Φαρισαίος, ο οποίος λέει πως πιστεύει στον Χριστό, αλλά ακολουθεί την διδασκαλία του Φαρισαίου και διώκτη των μαθητών του Χριστού, Παύλο, όπως και η Ορθοδοξία του.. !! ''στις μαυρες ημερες της δουλειας οι Καλογειροι ησαν αυτοι που αντεγραψαν τα αρχαια Ελληνικα κειμενα και να διασωθει η γλωσσα μας  για να τα εχουμε εμεις σημερα.''  Εδώ σηκώνει πολύ κουβέντα για τους Καλόγηρος, οι οποίοι τρέχαν στα μοναστήρια για να μήν πολεμήσουν, με αποτέλεσμα να είχαν οι Έλληνες 5000 στρατό και 10000 καλόγηρους !! Οι οποίοι εκτός από την ''Αγία γραφή'' δεν διαβάζανε κανένα άλλο βιβλίο !!!!   Τα Ελληνικά φίλε που μιλάμε το οφείλουμε στους Έλληνες Λογίους που έφυγαν στην Ιταλία, αφήνοντας την τουρκοκρατία με την Ορθοδοξία παρέα... Καί από τα μέρη που είχαν κατακτήσει οι Βενετσιάνοι, όπου εκεί επιτρεπόταν και διδασκόταν η ελληνική γραμματεία και όχι από τους καλόγηρους η οποίοι δίναν στους Άραβες τα Ελληνικά βιβλία για ρουσφέτια...........

 


 

 


Rubrik: Religion/Θρησκεια
28.05.15

Drucken        Hoch